Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De strijd om Rome.

! ]

£ f

iet buitenland en belette Oostenrijk voor goed, Italië geheel aan zijn nvloed te onderwerpen. Hij deed Frankrijk daarenboven zijn plaats inder de conservatieve groote mogendheden hernemen en bewees, dat Ie republiek onder zijn leiding geen revolutionnaire macht was. Juist lie verloochening der republikeinsche beginselen, welke de oppositie ïoopte zich tegen de onderneming te verklaren, maakte haar voor ïem wenschelijk. Natuurlijk, dat hij dat niet uitsprak en zoo lang nogelijk aan de onderneming het voorkomen gaf van een onzijdige >emiddeling, eenigermate van een dergelijke als die in het plan van jioberti had gelegen. Dit werd ook uitgesproken in de proclamatie, velke de bevelhebber van het 10,000 man sterke Fransche expeditiecorps, generaal Oudinot. bij zijn landing te Civita Veechia (25 April) verspreidde. De te Rome bestaande regeering, heette liet daarin, kon le Fransche republiek niet in bescherming nemen; het algemeen beang van Europa en der Christenheid eischte het herstel van het >auselijk gezag, maar Frankrijk zou zorgen, dat dit niet het herstel rail het pauselijk despotisme en van de priester-regeering zou ten gevolge hebben.

Het laatste was misschien oprechter gesproken dan men gelooven rilde. Niet onwaarschijnlijk geloofde Napoleon werkelijk dat hij, :ls hij het gezag van den paus had hersteld, dezen zou kunnen Iwingen te regeeren, zooals Frankrijk dat van hem eischte.

Te Rome was intusschen door de eonstitueerende vergadering de •epubliek uitgeroepen en de regeering in handen gesteld van een drienanschap, waarin Mazzini, die in het voorjaar vruchteloos getracht ïad de republikeinsche beweging in Piëmont en Toscane in gang te trengen, maar te Rome met des te meer eer werd ingehaald, zelf de serste plaats innam. Voor een oogenblik zag hij zijn stoutste wenchen verwezenlijkt. Hij stond aan het hoofd eener democratische 'epubliek, welker grondwet naar zijn beginselen zou worden vastgeteld, en wel in de stad, die hij nu reeds de hoofdstad van Italië .chtte en die, in zijn oog zoo goed als in dat van den paus die der jeheele wereld was. Tn de praktijk toonde zich de eeuwige samenzweerler als een lang niet onbekwaam regent. Zijn regeering handhaafde net ijzeren gestrengheid de orde; doch de sympathie der massa van iet Romeinsclie volk kon zij niet verwerven. Want die bleek volcomen onverschillig voor de staatkunde. Slechts zeer enkelen onder laar wenschten het herstel der oude regeeriug, maar voor de republiek

Sluiten