Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

republiek was de Hongaarsche liet logisch gevolg van de voorafgaande gebeurtenissen. De keizer van Oostenrijk had bij de door hem aan zijn monarchie verleende grondwet de zelfstandigheid van Hongarije vernietigd ; wat was natuurlijker dan dat wederkeerig de vergadering, die in Hongarije de maclit bezat, hem en zijn huis van den troon vervallen verklaarde! En niet minder natuurlijk, dat die vergadering de uitvoerende regeering, tot aan de definitieve beslissing over den regeeringsvorm door een constituante, opdroeg aan den rnau, die haar steeds zijn wil wist op te leggen, en dat zij Kossuth met de waardigheid van gouverneur-president bekleedde. Maar de mogendheden namen zoomin notitie van liet manifest, waarmede de nieuwe regeering van den nieuwen staat haar optreden motiveerde, als dat zij iets deden wat als een blijk van geneigdheid tot erkenning kon worden uitgelegd. Nog minder kon er natuurlijk sprake zijn van eenige tusschenkornst, al boezemde Ruslands optreden hier en daar ook ongerustheid in.

Aan keizer Nicolaas kon niets aangenamer zijn dan liet verzoek, dat Oostenrijk tot hem richtte. Sedert lang beschouwde hij zijn staat als het bolwerk van Europa tegenover de overal het hoofd opstekende revolutie. Alleen door tijdige tusschenkomst scheen het hem mogelijk te voorkomen dat de revolutie zich zoodanig uitbreidde, dat zij zelfs zijn heilig Rusland aantastte, dat (hij wist het maar al te zeer sedert den Dekabristen-opstand) niet meer geheel onbesmet was gebleven en waar, vlak bij, Polen als een nimmer geheel gebluschte brandstede bleef' smeulen. Reeds dadelijk na het begin der omwenteling in het vorige jaar had hij zich bereid verklaard tot hulpbetoon . maar alleen in geval eener forineele aanvrage, lil de Donau-vorstendommeu, waar geheel bijzondere omstandigheden bestonden, was hij op eigen verantwoording opgetreden, en daarop had hij tijdelijk hulp bewezen in Zevenbergen. Zijn houding had echter tengevolge gehad, dat bij Slaveu en Roemenen de vrees voor Rusland nog sterker werd dan de haat tegen Hongarije en dat ook daar de radicalen zich tegenover de solidariteit der regeeringen begonneu aaneen te sluiten. Des te meer gold voor hem de noodzaak, het vuur voor goed uit te dooven Niet met een hulpkorps, zooals de keizer van Oostenrijk had bedoeld, maar met de hoofdmacht van zijn leger, onder den beroemden Paskiewitscli zelf, deu bedwinger van Turken en Polen, zou hij Hongarije aantasten, een aanbod, dat den bondgenoot maar half welgevallig was, maar dat deze natuurlijk niet kon afslaan.

Sluiten