Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kort na liet optreden van het ministerie Brandenburg plaats) en tot aanvaarding van de plannen der Duitsche unitariërs te bewegen, droeg er veel toe bij om deze verdenking te versterken, te meer daar in die dagen de Pruisische regee.ring tot het Parlement te Frankfort een zekere toenadering toonde. De oorzaak daarvan was echter een geheel andere; tegenover de democratische beweging stonden de gematigd conservatieve ministers in Pruisen niet veel anders dan de gematigd liberale parlementsleden, vooral sedert de Nationale Vergadering zieli niet langer door de radicalen liet medesleepen tot inmenging in de binnenlandsche aangelegenheden van Pruisen en Oostenrijk. Die inmenging had niet gebaat, maar, zooals wij weten, zelfs de krijgsrechterlijke executie van Robert liluin ten gevolge gehad. Dat was, zooals met zekerheid kan aangenomen worden, het werk der militaire partij in Oostenrijk geweest, die thans met Schwarzenberg aan het roer gekomen was. Juist in deze dagen had de keizerlijke regeering openlijk in haar programma uitgesproken, dat zij de verhouding van Oostenrijk tot Duitschland als geen andere beschouwde dan vóór de omwenteling, en dat zij dit zou blijven doen zoolang daarover niet op wettige wijs nieuwe overeenkomsten waren getroffen. Dit laatste kon echter, verklaarde Schwarzenberg, niet geschieden eer de toestand van Oostenrijk definitief geregeld was. De storm, welken deze verklaring in het Duitsche Parlement verwekte, dwong Schmerling het rijks-ministerschap neder te leggen; Gagem werd nu zelf president-minister. Als voorzitter der vergadering verving hem Eduard Simson, een man van zoo groot gezag in de vergadering, dat zelfs zijn joodsche afkomst voorbij werd gezien; in het toenmalige Duitschland een zoo goed als ongehoord feit. Maar ook Sirasoifs gezag was niet in staat te beletten, dat de partijen in het Parlement zich hoe langer hoe meer splitsten en de debatten er hoe langer hoe heftiger van toon en tevens hoe langer hoe onvruchtbaarder werden. Niet zelden gebeurde liet dat bij de gewichtigste onderwerpen, zelfs bij de vraag omtrent het hoogste gezag in het Rijk, allerlei combinatiën van partijen en personen de verwerping van alle voorstellen, van welke zijde zij ook gedaan werden, ten gevolge hadden, een uitslag. die niet zelden tot nieuwe en heftiger krakeelen aanleiding gaf en maar zelden zoo beschamend werkte, dat de partijen zich tot meerdere samenwerking lieteu overreden. Die onvruchtbaarheid der eindelooze debatten deed het gezag der vergadering bij liet Duitsche volk zeer afnemen en ontnam

Sluiten