Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van twee uur. zoodanig in verwarring bracht, dat het geheele leger op de vlucht sloeg.

De tijding hiervan bracht in Arad niet alleen een paniek teweeg, maar deed ook de lang smeulende vijandschap tusschen Görgei en Kossuth uitbarsten. Kossuth zag in, dat alles uit was en maakte van de gelegenheid gebruik om zich te onttrekken aan de eenige verplichting, welke de gouverneur van Hongarije nog kon vervullen, die van zoo voordeelig mogelijk zich te onderwerpen. Tevens laadde hij zijn doodvijand die ondankbare taak op de schouders. Den lid™ Augustus droeg hij zijn dictatorschap aan Görgei over.

Terstond daarop verliet hij in alle stilte de stad en begaf zich naar Bern, die met een 5000 man Lugos, beoosten Temesvar en niet ver van de Turksche grenzen,'had weten te bereiken. Na daar een laatste gevecht geleverd te hebben, vluchtten beiden met hun troepen en een aantal generaals naar Orsowa en redden zich op het onzijdige Turksche gebied. Het kenmerkte Kossuth, dat hij op zijn vlucht de rijksinsignes mede nam. niet om hun kostbaarheid. maar oindat hij, als een echte bijgeloovige Magyaar, geen koning voor wettig hield, die zonder deze gekroond werd. In zijn oogen maakte hij het daardoor aan 1' rans Joseph onmogelijk om als wettig koning van Hongarije te worden erkend.

Görgei had nog 28,000 man met een talrijke artillerie tot zijn beschikking, maar hij dacht er niet aan die in een nutteloozen strijd op te offeren. Hij zelf behoorde tot de gematigde partij, die de breuk met de dynastie en de uitroeping der republiek zeer ongaarne gezien en er slechts met weerzin in berust had. 't Was bekend, dat hij al in Mei en Juni had willen onderhandelen. Het leger was evenmin strijdlustig, de generaals nog minder dan de soldaten. Elk voortzetten van den strijd zou nutteloos zijn geweest; daar waren zelfs de te Arad achtergebleven ministers van overtuigd. Zoodra hij dus het gezag in handen had, besloot hij te capituleeren. Maar hij wilde wel zich en Hongarije overgeven,!, doch niet aan de Oostenrijkers, maar aan de Russen.

Til hun naijver op hun bondgenooten, die zij van schandelijke ondankbaarheid beschuldigden, waartoe vooral Havnau's eigendunkelijk optreden aanleiding gaf (omdat hij zich niet onder het opperbevel van Paskiewitsch had willen stellen en op eigen hand had geopereerd), hadden de Russische generaals aan Görgei reeds meermalen voorgeslagen Hongarije's

Sluiten