is toegevoegd aan je favorieten.

Geschiedenis van onzen tijd sedert 1848

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nederlaag de: democratie in Frankrijk

lutionuaire bewegingen hadden plaats gehad, bleef men op den wevan constitutionele ontwikkeling. In de landen waar de invloed der omwenteling zich met had laten gevoelen, op het Pyreneesche schiereiland, ,n Noord-Europa en in Rusland, zag het er nog even zoo uit als voor de uitbarsting. In die, waar de strijd het langst en het hevigst was geweest, in de Oostenrijksche landen en in Italië, vierde de reactie hoogtijd op een wijze, die wel is waar zelfs conservatieven het hoofd deed schudden, maar die velen als het onvermijdelijk gevolder revolutie toescheen. Alleen in Engeland durfde de openbare meening openlijk haar afkeuring over die gewelddadigheden uitspreken. Maar zelfs daar hielden velen geen revolutie voor gewettigd, al waren haar dryfveeren ook nog zoo edel. Want de prijs, die er voor betaald werd, was m hun oogen steeds te hoog, zelfs al kon er het beste door verkregen worden.

Zoo behield de reactie vrij spel en behoefden degenen die het gezag 111 handen hadden zich om niets te bekreunen, inits de algemeene vrede en de openbare orde maar gewaarborgd schenen. De liberale leiders waren niet zelden de eersten om daarbij de hand te bieden, alleen de democraten beproefden soms hartstochtelijken maar vruchteoozen tegenstand en versterkten daardoor nog meer den algemeenen tegenzin tegen hun beginselen.

r lu 1 rank rijk was dat verschijnsel bijna dadelijk na het optreden der nieuwe regeering merkbaar geworden. De president stond, zooals door velen voorzien was, tegenover de Nationale Vergadering, als een gelijke, uit het volk voortgekomen macht, en van den beginne af liet hij dat gevoelen. Voor zoover hem de constitutie vrijheid liet, voerde nj de regeering naar zijn eigen inzichten, zonder zich naar de meerderheid te schikken. De laatste liet niet na hem dit te vergelden, door op allerlei wijze oppositie te voeren. Maar ver kon zij daarbij niet gaan. in de eerste plaats niet, omdat zij, zooals al vroeger opgemerkt is, zelf moest erkennen, dat zij niet lang meer kon blijven voortbestaan en maar in geringe mate bij de massa populair was, in de tweede plaats uit vrees voor de radicaal-democratische, of zooals men (kenmerkend genoeg in een republiek!) placht te zeggen, republikeinsche party. Reeds in Januari 1849 begon deze niet alleen in de vergadering, maar vooral ook in de clubs nieuwe teekenen van leven te geven, ioen de plannen der regeering omtrent de terechtstelling der aange-