Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

c

€ \

] I

I |

]

(

1

Buslands aanval op Turkije.

len tegenwoordigen toestand. Elke verandering daarin verklaarde het ils een inbreuk op de rechten der Grieksche Kerk te moeten beschouwen, vaarvan de Russische keizer het hoofd en, ook buiten zijn gebied, de ïatuurlijke beschermer was.

Geen grooter tegenstelling laat zich haast denken dan tusschen de koele houding, welke de Turksche regeering tegenover Frankrijk had aangenomen en den schrik, die haar bij dit optreden van Rusland ieving. Zij deed letterlijk al het mogelijke om Rusland tevreden te stellen en ontzag zich daarbij niet Frankrijks geduld op bijna ergerij ke wijs op de proef te stellen. De Fransche regeering echter wachtte licli wel voor elke onvoorzichtigheid. Zelfs toen Rusland volhield zich loor elke concessie aan Frankrijk, van welken aard die ook ware, aeleedigd te achten, en den eenen eiscli op den anderen stapelde, week dj niet van dit stelsel af. Toen haar gezant zich voor een oogenblik nad laten verleiden om met eeu blokkade der Dardanellen te dreigen, i'oor het geval dat de Porte bleef weigeren aan zijn nu werkelijk zeer bescheiden eischen te voldoen, werd hij teruggeroepen, en liet men den post voorloopig door een zaakgelastigde waarnemen. Het was een matiging, haast te groot om echt te zijn. Er is dan ook beweerd iat het een aan Rusland gespannen strik was en dat dit laatste blindelings daarin liep.

Rusland ging voort op den eenmaal ingeslagen weg. Het begon te beweren. dat het traktaat van Koetschoek Kainardsje van 1774 den keizer recht gaf op het protectoraat over alle onderdanen van den sultan. die tot de, zooals de Russische diplomatie haar voortaan noemde, Russisch-Grieksche kerk behoorden. Weldra werd algemeen ïeloofd dat keizer Nicolaas het oogenblik gekomen achtte, om de Oostersche quaestie op zijn wijze op te lossen.

Het jaar 1852 was iutusselien geëindigd en het Fransche keizerrijk gevestigd. Europa verkeerde in groote spanning. Algemeen geloofde men, in de ofticieele en vooral in de hofkringen van Europa, dat de neef het voorbeeld zou volgen van den oom en zijn regeering als 't ware zou inwijden met een oorlog, een revanche voor Waterloo. Zoo zeer men daar in 't algemeen tevreden was geweest met den staatsgreep en de "breideling der revolutie", zoo weinig was men er genegen deu zich keizer noemenden parvenu te erkennen als de evenknie der legitieme vorsten. Evenwel, de officieele erkenning weigeren

Sluiten