Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den keizer bevredigde, een opvatting die volstrekt niet met de bedoelingen der opstellers strookte, kon niemand den Turkschen staatslieden kwalijk nemen, een stuk niet te willen onderteekeuen, dat op zulk een wijs kon worden uitgelegd. Zoo bleef de zaak voorloopig rusten. L)e keizer van Rusland maakte daar gebruik van om voorstellen tot een of- en defensief verbond aan Oostenrijk en Pruisen te doeu, maar vond vooral bij het laatste geen instemming. Hij besloot nu nog eenmaal te beproeven wat zijn persoonlijke invloed vermocht en kwam in October de Oostenrijksche manoeuvres in de nabijheid van Olmiitz bijwonen. Maar hij beleefde een bittere teleurstelling. Niet alleen was de gezanten-conferentie niet tot afkeuring van de weigering der Porte te bewegen, maar zelfs was bij de Oostenrijksche staatslieden een zeker wantrouwen omtrent zijn bedoelingen niet te miskennen.

Tnmiddels had in Turkije de vroegere angst voor Rusland plaats gemaakt voor geweldige verbittering. Niet alleen de sultan en zijn raadslieden waren overtuigd dat keizer Nicolaas den ondergang van het rijk bedoelde, en dat daarom elke verdere tegemoetkoming doelloos was, maar bij het Muzelmansche deel der bevolking was het fanatisme opgewekt. Hoe langer hoe heftiger begon dit zich te vertoonen; de Grieken en andere christenen te Constantinopel, die tijdens MentschikofFs verblijf zich niet ontzien hadden voor hun haat tegen hun onderdrukkers uit te komen, schenen niet veilig meer. Niets scheen de Muzelmannen tevreden te kunnen stellen, dan het verklaren van den oorlog.

Ook in Engeland wendde zich de publieke opinie hoe langer hoe meer tegen Rusland; de pers drong met kracht op bescherming van Turkije 'aan. Het ministerie had al reeds in het voorjaar de verzekering moeten geven, dat het niet werkeloos zou blijven. Thans, na de explicatieve nota van Nesselrode, zag het zich genoopt om, evenals de Fransche regeering, aan haar vloot bevel te geven de Dardanellen door te varen, ter beveiliging van Constantinopel tegen een aanval van de Russische Zwarte-zee-vloot. Zelfs liet men enkele schepen dadelijk naar de hoofdstad komen, ter bescherming der christenen in geval eener mogelijke uitbarsting van Muzelmansch fanatisme. Iu October wierp de geheele vloot in den Bosporus het anker. Het Russisch protest daartegen werd door de Engelsche en Fransche regeeringen afgewezen op grond, dat tengevolge van het bezetten der

Uitbarsting van den oorlog.

Sluiten