Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar meesleepende kracht. En daarop brak een tijdperk aan van onverpoosden arbeid, waarin als 't ware alle oude grieven werden vergeten. De tijd was voorbij, dat openlijk geweld en terrorisme in Engeland nog invloed hadden, en met geweld en terrorisme verloor het chartisme alle reden van bestaan. Want wat het redelijks bedoelde, dat gevoelde men, zou te zijner tijd zonder die middelen verkregen worden. Slechts een enkel geslacht behoefde voorbij te gaan of het is geschied.

Nog klaaglijker bijna liep de poging af, welke de revolutionnaire partij : in 1848 in Ierland beproefd heeft. Daniël O'Connel, de groote lersche volksleider, had bij alle hartstochtelijkheid toch nimmer met geweld de afschaffing der Unie {the, repeal of the Union) willen doorzetten, omdat hij zeker was dat dat middel in geen geval zou baten. Maar onder zijn volgers waren velen, die, zich voedende met de revolutionnaire leerstof van de eeuw, niet langer wilden weten van wat zij de gematigdheid der repealbeweging noemden. Daarom hadden zij zich onder aanvoering van het parlementslid Smith O'Brien van O'Connel afgescheiden en een vereeniging gevormd, wier naam, het Jonge Ierland, voldoende bewees welke revolutionnairen zij omvatte. Journalisten en litterateurs, meest allen jonge, soms zelfs zeer jonge lieden, niet zonder talent maar wel zonder ervaring en veelal met meer affectatie dan ernst, die meenden met samenzweringen omwentelingen te kunnen voorbereiden en in gang te brengen, vormden ook in Ierland de kern der partij, die zich die der naaste toekomst bij uitstek achtte. In Ierland was hun streven haast nog erger misplaatst dan elders, daar het met den economischen toestand van het volk, dat zij uit de banden der Engelsche slavernij wilden verlossen, in het geheel geen rekening hield. Zij hadden geen besef, dat geen politieke, maar alleen economische middelen konden baten in een land, welks naamlooze ellende bijna alleen in maatschappelijke en economische toestanden haar oorsprong had. En wat haast nog erger was, zij hadden evenmin besef, dat protestantsche vrijdenkers, die alle kerkgeloof verwierpen, geen geschikte voorgangers waren voor eeu volk, dat zoo door en door katholiek was als het lersche.

Bijna even onzinnig was het denkbeeld om het door lange jaren van hongersnood en onbeschrijfelijke ellende uitgeputte land in het eerste jaar, waarin weder eenige welvaart zich begon te ontwikkelen, door een revolutie in nieuwe ellende te storten. Doch als echte revo-

Eet Jonge Ierland.

Sluiten