Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo bleef Europa twijfelen en hield zich op een afstand van het nieuwe keizerrijk.

Nog meer gold dit van den persoon des keizers; al had ook geen der regeerende vorsten het voorbeeld van keizer Nicolaas gevolgd en hem den gebruikelijken titel van broeder geweigerd, alle, zelfs nietregeerende, vorstenhuizen hadden zich afkeerig betoond van een huwelijksverbintenis met den avonturier, die den keizerstitel voerde. Napoleon schijnt gevonden te hebben dat het er voor hem meer op aankwam een huwelijk te sluiten dat hem een zoon en opvolger kon verschaffen, dan door familiebanden met een Europeesche dynastie zich een voorkomen van schijnbare legitimiteit te geven. Althans hij verraste de wereld reeds in Januari 1853 door een huwelijk met de Spaansche gravin Eugenia de Montijo, een huwelijk dat, tengevolge der eigenschappen der nieuwe keizerin, niet zonder grooten invloed op de gebeurtenissen is gebleven.

De beleidvolle wijs, waarop in den loop van het jaar 1853 de Fransche staatkunde in het Oosten eiken stap vermeed, die niet ook door Engeland kon en moest gedaan worden, had reeds een half jaar later aan het isolement van Frankrijk een einde gemaakt. Met den aanvang van 1854 stond Frankrijk naast Engeland tegenover Rusland, en was Oostenrijk niet ongeneigd tot een toenadering, welke men niet lang geleden onmogelijk zou geacht hebben.

Engeland had in 1852 nog vredelievender geschenen dan gewoonlijk. De handel was in de laatste jaren geweldig toegenomen; de scheepvaart hield zelfs zooveel handen bezig, dat het niet altijd gemakkelijk viel de behoorlijke aanvulling voor de marine te verkrijgen. De nijverheid nam vooral in het westen des lands buitengewone afmetingen aan. Eindelijk scheen na lange jaren van strijd en stilstand, een tijd van ongekenden voorspoed aan te breken.

Dat was geen tijd, die het volk oorlogzuchtig stemde. Integendeel, de staatkunde van vrede tot eiken prijs (het Manchesterdom, zooals men zeide,) was algemeen populair. Cobden achtte, zooals wij weten, den gouden tijd gekomen. Het nieuwe ministerie, een verbinding van Whigs en zoogenoemde Peeliteu, telde wel Palmerston in zijn gelederen, maar als minister van binnenlandsche zaken; de premier, de oude lord Aberdeen, en Gladstone, de minister van financiën, waren warme voorstanders van den vrede, bijna evenzeer als Cobden of Bright; de minister van buitenlandsche zaken, Clarendon,

Sluiten