Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en Barcelona mislukt was, namen de manifestanten hun verklaring terug (men noemde dat met een nieuw uitgevonden woord depronuncieeren) en lieten de regeering verder ongemoeid. Espartero had aan de beweging geen deel genomen, zoomin aan die der Cortesledeu, als aan die van wat men het volk noemde. Hij was geen man om zich zelf aan het hoofd te stellen; hij had altijd, ook iu 1854, gewacht tot het oogenblik voor zijn optreden gekomen scheen. Thans maakte zijn weifelen voor goed een einde aan zijn invloed. Zijn eigen aanhangers beschuldigden hem hen in den steek te hebben gelaten, en bij zijn tegenstanders verloor hij door zijn stilzitten liet prestige, dat zijn naam zoo lang had omgeven. Hij zonk in de vergetelheid terug, waaruit de gebeurtenissen van 1854 hem te kwader ure voor Spanje hadden doen te voorschijn treden, maar welke hij eigenlijk al sinds 1843 had verdiend. Want niet eigen kracht, maar blind geluk had hem zoo hoog verheven. Hij had heersch- en eerzucht genoeg, maar miste karakter en energie. Overigens was Espartero, bij alle karakterzwakheid, lang niet de minste onder de Spaansche staatslieden, wat onbaatzuchtigheid en reinheid van bedoelingen betrof. Maar hij was allerminst opgewassen tegen de rol, die het lot hem had toebedeeld.

De gebeurtenissen van 14 Juli 1856 stonden vrijwel met een contra-s revolutie gelijk. Van het nieuwe ministerie was Odonnell wel het officieele hoofd, maar Rios Rosas de eigenlijke leider, en die begon terstond met maatregelen, die zoo goed als alles wat sedert Espartero's optreden geschied was, teniet deden. Door de ontbinding der nationale militie, die trouwens overal een element van wanorde was geweest, werd elke oppositie voor goed ontwapend, want liet leger was aan de regeering getrouw. Toen volgde bij koninklijk besluit de ontbinding der Constitueerende Cortes. Een opheffing der door deze gemaakte constitutie was niet noodig, want zij was noch door de koningin bevestigd, noch afgekondigd, en miste dus elke wettige kracht. Daarentegen werd die van 1845, zooals die in Juli 1854 bestond, bij besluit van 15 September voor geldig verklaard, met toevoeging eener Additioneele acte, welke haar, naar het heette, een meer liberale tint moest geven. Wat minder liberaal kon heeten, maar eerder naar een staatsgreep smaakte, was de bepaling, dat deze acte voorloopig gelijke kracht zou hebben als de grondwet zelf, in afwachting van haar aanneming door de Cortes.

panje sedert tiet herstel der constitutie van 1845.

Sluiten