Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Cavour en de Italiaansche < eenheidsbe- 1 weging. j

( 1

i ]

(

(

]

(

1 <

(

1 ]

I

1 (

1 i

i

Dikwijls genoeg kon men in die dagen de meening vernemen, dat Sardinië eigenlijk niets behoefde te doen om de Italiaansche beweging n gang te houden, omdat alleen reeds zijn bestaan alsconstitutioneele taliaansche staat een voortdurende bedreiging voor Oostenrijk en de ibsolute vorsten van het schiereiland was. Want alleen dat was genoeg >m de Italianen uit andere staten aan te trekken, die hier het ideaal verwezenlijkt zagen, waar zij tot nog toe voor gestreden en geleden hadden. Zoowel de minister als zijn koning voldeden in dit opzicht aan de ïoogst gespannen verwachtingen. Onder de strengste toepassing der sonstitutioneele beginselen bleef' Cavour ook 11a het Parijsche vredescongres voortgaan met de binnenlandsche hervorming, in liberalen zin. Waar sedert dat congres was het toch duidelijk zichtbaar, dat bij hem le binnenlandsche staatkunde op den achtergrond geraakte, dat hij lovenal zich aan de buiteulandsche wijdde, en dat hij daarin meer en meer :eti richting insloeg, welke op een botsing met Oostenrijk moest uitloopen.

Sedert Sardinië's deelneming aan den Krimoorlog was de stemming Jiider de Italiaansche emigranten, de besliste aanhangers van Mazziui aitgezonderd, tegenover Sardinië geheel anders geworden. Geen gering lantal onder hen had in 1848 de Sardinische staatkunde zooveel mogeijk tegengewerkt. Dat was liet geval geweest met alle radicalen in republikeinen. Voor dezen was de ijver, waarmede de bevolking ïunner woonplaatsen op aansluiting bij Sardinië had aangedrongen, )en groote teleurstelling geweest; zoo zij al den bijstand der Piëmon:ezen en vau hun koning wilden aannemen, zoo waren zij toch allerminst feneigd zich onder hun leiding, laat staan onder hun gezag te stellen. Viet weinigen hadden hun republikeinsche boven hun Italiaansche dealen gesteld. Zoo zij al van eenheid of vereeniging van alle Italianen liadden gedroomd, hadden zij daarbij alleen aan een federatieve republiek , of liever aan een bond van republieken gedacht. Zooveel mogelijk hadden zij in 1848 de zelfstandigheid der staten, ja zelfs der steden voorgestaan. Zelfs Sicilië had wel verbonden willen wezen met Italië, maar had er niet toe willen behooren, al had het de Italiaansche vlag als symbool gekozen.

Maar de Italianen zijn in vele opzichten geboren politici. De volkomen mislukking van al hun plannen had de meesten hunner overtuigd, dat zij den verkeerden weg hadden ingeslagen. In plaats van naar Mazzini en de zijnen te luisteren, erkenden zij dat de vrijheid en onafhankelijkheid, welke hun zoo dierbaar was, niet op de tot nog

Sluiten