Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

keinsclieu advokaat Jules Favre verdedigd, en deze las ter terechtzitting een brief van hein aan den keizer voor, waarin hij verklaarde alleen om der wille van Italië den aanslag te hebben gepleegd. Verwekte de voorlezing reeds verbazing, deze steeg nog, toen de brief in den Muniteur afgedrukt werd. Nog hooger steeg die, toen na Orsiuis terechtstelling een tweede brief van gelijksoortige strekking werd openbaar gemaakt, waarin het vertrouwen werd uitgesproken, dat de keizer iets voor Italië zou doen. Sommigen hielden dezen laatsten voor een door Cavour, in overleg niet den keizer, opgesteld stuk. Hoe het zij, dat de aanslag in zoover aan Orsini's verwachting beantwoordde, dat de keizer van nu af, om welke redenen dan ook, vriendelijker jegens Italië gestemd was dan ooit te voren, was weldra aan iedereen duidelijk. Terwijl de aanslag in Frankrijk aanleiding gaf tot een herleving van den reactionnairen druk als sedert 1852 niet gezien was, en de vrijspraak door een Engelsche jury van den medeplichtigen Franschen revolutionnair Bernard, die waarschijnlijk zelfs de eigenlijke aanlegger was geweest, algemeene opspraak en in Frankrijk groote verontwaardiging verwekte, en in Engeland Palmerston's aandringen op krachtige maatregelen tegen samenzweerders tegen buitenlandsche regeeringen zelfs den val van het ministerie tengevolge had en daardoor zelfs een breuk met Frankrijk niet onmogelijk scheen, bleef de verhouding tusschen Napoleon en Sardinië dezelfde. Algemeen werd voorzien dat, om welke reden dan ook (wie, placht men toen te zeggen, kon de sphinx aan de Seine doorgronden?) Napoleon iets voor Italië zou doen. En waarlijk, ditmaal had de algemeene opinie gelijk. Geen half jaar verliep, of de keizer noodigde Cavour in diep geheim uit, hem in de kleine badplaats Plombières in de \ ogezen te bezoeken, en daar werd tusschen deze twee, zonder tusschenkomst van eenig officieel orgaan, de overeenkomst gesloten, welke Italië's bevrijding mogelijk heeft gemaakt en een nieuw tijdperk ingeleid, dat van de zegepraal der nationaliteitsbeweging.

Sedert den staatsgreep was Lodewijk Napoleon volstrekt en onvoorwaardelijk meester in Frankrijk geworden, niet minder dan zijn oom was geweest. De mannen, die toen voor hem hadden gehandeld, mochten ook daarna nog in enkele opzichten grooten invloed uitoefenen ; het oppergezag niet alleen, maar ook de opperleiding berustte alleen in de hand des keizers. De regeering droeg een zuiver persoonlijk karakter; al de verschillende regeeringsorganen handelden uitsluitend naar de

Frankryk van 1852 .tot 1859.

Sluiten