Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

rijks tusschenkomst gered geworden van de vernietiging, waarmede de overmacht van Omer Pascha hen bedreigde. Het gevolg was geweest dat Montenegro, niettegenstaande alle sympathieën voor de Russische vrienden, tijdens den Krimoorlog de wapenen niet voor hen had opgevat. Daarom was er dan ook in het Parijsche vredesverdrag geen melding van de verhouding van het land tot Turkije gemaakt, hoewel op het congres door de Turksche gezanten op de erkenning der suzereiniteit van den sultan was aangedrongen. Daartegen had vorst Danilo niet alleen geprotesteerd, maar zelfs den afstand van de haven Antivari geëischt, in de hoop, eindelijk gemeenschap met de zee te krijgen. Doch daar had niemand, ook Oostenrijk niet, ooren naar gehad; de meeste mogendheden beschouwden de Montenegrijnen als niet veel beter dan een bende roovers en waren bereid het recht van Turkije te erkennen. Rusland hield zich in die dagen zooveel mogelijk op den achtergrond en kwam niet voor hun rechten op. Napoleon alleen nam ze in bescherming. Hij had de voldoening Parijs het zeldzame schouwspel te kunnen aanbieden van het bezoek van den vorst van Montenegro.

Een jaar later barstte een opstand der stam- en geloofsgenooteu der Montenegrijnen in Herzegowina uit en vond aanstonds bij dezen krachtigen steun. De Turksche regeering zond een talrijke krijgsmacht over zee naar de oproerige streken. Bij Kiek, niet ver van den mond der Narenta en van Ragusa, geland, bedreigde deze tegelijk Montenegro. Terstond kwam een Fransche vloot Antivari blokkeeren en sneed den Turken den toevoer af. Onder bevel van Danilo's broeder, Mirko, streden de opstandelingen en hun Montenegrijusche bondgenooten met voortdurenden goeden uitslag; eindelijk, in Mei, brachten zij bij Grahovo den Turken een verpletterende nederlaag toe. Toen gaf de Porte den strijd op en liet de beslissing over de grensregeling aan een conferentie der groote mogendheden over, die echter vooreerst niet tot een resultaat kwam. De opstand bleef in Herzegowina meester, slechts enkele sterkten waren er in de handen der Turken. Maar de Porte wachtte tot betere tijden voor haar aanbraken en Napoleon niet meer bereid zou zijn voor Montenegro in de bres te springen.

Intusschen had in het Turksche rijk zelf de regeering, op aandringen van Engeland, de invoering van den Hatt Hoemayoen begonnen , maar na enkele proefnemingen opgegeven. Zooals al vroeger

Het Turksche

ruk.

Sluiten