Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ineer althans dan zijn vele mededingers aan weerszijden. Maar de strijd bleef onbeslist. De toestand werd op den duur zelfs voor Mexico ondragelijk en de partijen trachtten zich daarom te verzoenen. Zuloaga werd door het garnizoen der hoofdstad afgezet en een junta bijeengeroepen om een voorloopigen president te kiezen; een nieuw congres, waarin alle partijen waren vertegenwoordigd, zou dan een constitutie maken welke het land zon bevredigen.

Maar Juarez wilde daar niet van weten. Hij bleef trouw aan de constitutie van 1857, welke hij verklaarde tegen ieder te zullen handhaven. Dus afgewezen, wierp zich de junta in de armen van Miramon en verkoos dezen 1 Januari 1859 tot president.

Er schijnen niet weiuigen te zijn geweest, die meenden dat deze als een tweede Bonaparte zou optreden. Miramon vond echter goed den edelmoedige te spelen. Twee dagen na zijn komst te Mexico verklaarde hij Zuloaga voor den wettigen president. Maar deze bedankte wijselijk, en zoo werd Miramon, schijnbaar tegen wil en dank, president.

Het ontbrak hem niet aan energie. Terstond rukte hij tegen Yeracruz op en begon daar Juarez te belegeren. Maar de constitutioneelen van het noorden, die tot nog toe voortdurend door hem verslagen waren, verzamelden hun strijdkrachten en brachten Mexico in zulk gevaar, dat hij het beleg moest opbreken om de hoofdstad te redden. Van toen af begon de kans te keeren. De Vereenigde Staten erkenden Juarez als den wettigen president en verleenden hem een steun, waartegen de erkenning van Miramon door de gezanten der andere mogendheden niet opwoog. Met het einde van 1859 ging de clericale zaak zichtbaar achteruit.

Miramon toonde duidelijk monarchale neigingen, hij begon met Frankrijk te handelen, zijn gezant te Parijs, generaal Almonte, schijnt reeds in 1860 met keizer Napoleon over de keus van den aartshertog Maximiliaan van Oostenrijk gesproken te hebben. Maar de tijden waren daar niet gunstig voor. Juarez toonde geen oogenblik van zwakheid. Hij was geen krijgsman en moest het voeren van den oorlog aan generaals overlaten, die, merkwaardig genoeg, nimmer een poging deden om hem uit het bewind te stooten, maar de leiding hield hij vaster in handen dan ooit een der vele generaals hadden gedaan, die in Mexico het gezag hadden gevoerd. Niet in de mogelijkheid om een nieuw congres bijeen te roepen voor hij meester van de hoofdstad was, zette hij door besluiten het werk van het vorige voort door de

Sluiten