Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en wist zich aan het meer van Nicaragua vast te zetten. Ondersteund door de Transitcompagnie, overviel hij plotseling van daar de hoofdstad, terwijl het legertje der regeering elders naar hem zocht. De overval gelukte volkomen, de stad en de geheele regeering vielen in zijn handen. De Amerikaansche gezant kwam tusschenbeiden, en bracht een verzoening met den bevelhebber der regeeringstroepen tot stand. De regeering werd afgezet en een voorloopig president benoemd, terwijl Walker opperbevelhebber werd (October 1855). Natuurlijk had hij alleen alles te zeggen; wie zich verzette of verdacht werd dit te willen doen, werd zonder genade doodgeschoten.

Maar de andere republieken vreesden te zeer voor haar eigen onafhankelijkheid, om lijdelijk toe te zien. De president van het kleine Costarica, Mora, nam de leiding op zich en waagde in den beginne den strijd alleen met de krachten van zijn eigen staat. In 1856 begon de oorlog, die weldra voor "Walker een bedenkelijken keer nam. Een gedeelte der bevolking, onder leiding van den naam-president Rivas, keerde zich tegen hem. Carrera, de almachtige president van Guatemala, en ook Honduras sloten zich bij dezen aan.

Tn de Yereenigde Staten, met name in het Zuiden, was Walker een tijdlang de held van den dag. Geld en manschappen werden hem toegezonden. President Pierce was zelfs wel geneigd hem te erkennen, toen hij zich na den afval van Rivas als president had doen uitroepen, Maar toen de oorlog niet ten zijnen voordeele ging, bedaarde de opwinding spoedig.

Wanneer de bewoners van Centraal-Amerika eenig besef hadden gehad van den ernst van den toestand, dien zij hadden kunnen begrijpen uit het feit, dat in Nicaragua wel in naam inboorlingen in het bestuur zaten, maar alleen Amerikanen werkelijk gezag uitoefenden, zouden zij alle persoonlijke twisten hebben op zijde gezet en alle krachten tegen den indringer vereenigd. Maar liet tegendeel gebeurde, en zoo kon Walker in het najaar van 1856 een aantal zeer belangrijke voordeelen behalen. Maar hij had de onvoorzichtigheid, de belangen der Transitcompagnie niet te ontzien, en deze wendde zich tegen hem. Zij gaf den Costaricanen verlof zich van haar stoombooten meester te maken en zoodoende alle gemeenschapsmiddelen in handen te krijgen. En tegelijkertijd vervreemdde Walker zijn landgenooten van zich, door duidelijk te laten bemerken, dat hij niet voor Amerika, maar voor zich zelf handelde, ook als het hem gelukt zou zijn zich aan het

Sluiten