Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maakten. Doch hoewel zelfs de Engelsche, Fransche en Amerikaansche vertegenwoordigers zich in persoon naar Xangking begaven, om zich van deu toestand op de hoogte te stellen en in het Chineesch ervaren zendelingen ze begeleidden , bleef men over het karakter der beweging, niet over het doel, de verdrijving der Mandschoe's, in het duister. Met name in hoever de invloed van het Christendom daarbij moest in aanmerking komen, en wat de werkelijke beteekeuis was van de voorschriften omtrent de maatschappelijke gelijkheid der beide seksen, de gemeenschap van goederen en volkomen gelijkheid van alle standeu, welke bleek uit geschriften die van de Taiping uitgingen. Het leger dezer rebellen moest, volgens deze, in vrouwelijke eu mannelijke afdeelingen verdeeld blijven, die zich streng gescheiden hielden en ieder onder aanvoerders vau de eigen sekse stonden. Tegelijk echter was de heerschappij des keizers een onbeperkte theocratie; hij verklaarde dat zijn Hemelsche ^ ader zelf hem beloofd had, dat zijn aanhangers van beide seksen, die in den strijd omkwamen, de Hemelsche zaligheid zouden beërven. Merkwaardig was het, dat, als echt oosterling, ook deze hervormer eu profeet terstond van zijn positie gebruik gemaakt had om zich een menigte vrouwen aan te schaffen en het een doodzonde achtte als op haar afzondering, zelfs maar door het uitspreken van haar naam, inbreuk werd gemaakt. Zonderling in onze Europeesche oogen steekt dit toegeven aan eigen zinnelijkheid af bij de strengheid van zeden of het verbod van opium en wijn, die hij zijn volgers oplegde. Maar ook bij de Mahdi's, de hervormers van den Islam, vindt men die tegenstrijdigheid in Europeesche oogen.

Het verschijnen der rebellen voor Shanghai en weldra de verovering dier stad gaf tot groote moeilijkheden voor de reeds toen vrij talrijke Europeesche en Amerikaansche inwoners dezer verdragshaven aanleiding. Engelschen en Amerikanen hadden daar deu handel in handen, die, dank zij de ligging der stad, reeds toen dien van Kanton evenaardde en dien der andere drie verdragshavens overtrof, zoowel wat uitvoer, vooral thee, ruwe zijde en zijden stoffen, als wat invoer, vooral opium, betrof. De laatste was bij den vrede van 1842 wel streng verboden, maar die verbodsbepaling bleef een doode letter. Alleen werd de opium niet openlijk ingevoerd, maar eenmaal binnengebracht, wel openlijk verkocht en nog openlijker gerookt, zelfs door mandarijnen. Dat was trouwens in China een algemeene gewoonte; aan zulke bevelen hechtte niemand, ook niet wie ze uitvaardigde. Het

Sluiten