Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tot Ihiii getal behoorde ook Josua. zijn getrouwe dienaar uil den stam Ephraïm. en Kalei) uit den stam Juda.

De verspieders togen op kondschap uit. Zij vonden een heerlijk land. waarin de edelste vruchten groeiden, een land van zoo weelderige vruchtbaarheid, dat een enkele druiventros door twee mannen aan eeu stok gedragen moesl worden. Maar het land was bewoond door een krijgshaftig volk. het bevatte groote en sterke steden, die niet zonder groote moeite waren in te nemen. Den verspieders kwam de verovering van liet land als een ongehoord waagstuk voor.

Nadat zij veertig dagen lang door Kanaan hadden rondgezworven en tot Hebron waren doorgedrongen, keerden zij terug, en brachten als proeve van Kanaan's vruchtbaarheid een grooten druiventros, kostelijke vijgen en granaatappelen mede. Tot hun volk wedergekeerd verhaalden zij van de gevaren, die den kinderen Israëls in het beloofde land bedreigden. Zij verhaalden van de Enakskinderen, geweldige reuzen, die daar woonden, en in vergelijking met welke de Israëlieten niet grooter waren dan sprinkhanen.

Het volk weende den ganschen nacht, en riep door vrees bevangen:

»0eh waren wij maar liever in Egypte gestorven, dan dat wij nu hier inoeten sterven in de woestijn." Ja, enkelen der vreesachtigsten uitten zelfs den wensch om naar Egypte terug te keeren en spraken er van om een anderen hoofdman te kiezen en onder diens geleide den terugtocht te aanvaarden.

Alleen Josua en Kaleb deelden de vrees der overigen niet. Zij spraken het volk moed in en spoorden hel aan om met hen te trekken in dat land, vloeiende van melk en honig. Het volk wilde hen hierom steenigen. Nu echter verscheen de Heer in den tabernakel. Hij was toornig over de kleinmoedigheid van het volk en.sprak tot Mozes:

»Gij allen, die tegen mij gemurmureerd hebt, zult niet in het land Kanaan komen; alleen Josua en Kaleb zullen het bereiken. Uwe lichamen zullen in de woestijn blijven, maar uwe kinderen zal ik het beloofde land binnen leiden. Overeenkomstig den tijd der veertig dagen, gedurende welke gij het land verspied hebt, zult gij veertig jaren lang omzwerven en alzoo uwe zonde dragen."

En zóó geschiedde het. Veertig jaren lang doorkruiste Israël de woestijn, eer zij het beloofde land mochten aanschouwen. De mannen die uit Egypte uitgetrokken waren, vielen deels in menigvuldige gevechten met vijandige volken, deels bezweken zij onder de vermoeienissen en ontberingen aan den tocht verbonden, deels werden zij weggerukt door aanstekende ziekten, waarmee Jahveh hen bezocht. Eerst voor het aankomend geslacht was het weggelegd, zich met het zwaard in de vuist vaste woonplaatsen in Kanaan te verschatten.

Ook Mozes beleefde de vervulling van zijne vurigste wenschen niet. Zijne aardsche loopbaan liep ten einde, toen de Israëlieten ten tweeden male liet beloofde land naderden. Van de spits van den Njjio mocht hij nog een blik werpen in de vruchtbare vlakten, waarbeen hij zijn volk geleid bad, maar zijn voet zou dien grond niet betreden. Volgens de overleveringen der Israëlieten stierf bij in den ouderdom van 120 jaren, maar nog in het bezit van al zijne vermogens, nadat hij zijn ambt van aanvoerder des volks aan Josua. den getrouwste onder de getrouwen, overgedragen had; niemand heefl ooit zijn graf' geweten. De kinderen Israëls beweenden hem dertig dagen lang, om in 'I vervolg Josua te gehoorzamen; maar er stond in Israël nimmer meer een profeet op, zooals Mozes was geweest.

Al tasten wij ook op menig punt van Mozes' geschiedenis in het duister rond, ontwijfelbaar zeker is het. dat hij een zeer krachtig en uitstekend man is geweest, die aan zijn volk onwaardeerbare diensten heeft bewezen. Een ongeordende, door harde en langdurige slavernij ontzenuwde nomadenstam is door hem tot een geregeld en krachtig ontwikkeld volk geworden. Aan hem hebben de Israëlieten den grondslag eener in vele opzichten bewonderenswaardige wetgeving te danken. Terecht wordt zijn naam met hooge eere genoemd.

Sluiten