Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bezat daarbij een vastberaden en doorzettend karakter. Ook deinsde hij niet voor list en bedrog terug, wanneer hij meende door die middelen zijn doel te kunnen bereiken. Die innemende zachtmoedigheid en menschenliefde, waardoor Cyrus zich onderscheiden had, bezat hij niet; strenge, doortastende, somtijds zelfs wreede maatregelen werden door hein zonder aarzelen genomen, zoodra hij zich daarvan eenig goed gevolg beloven kon.

De trotsche Perzische stamvorsten moesten vernederd worden. zij moesten even goed gehoorzamen als de overige aanzienlijken van zijn rijk. Darius boezemde hun den noodigen afschrik in. door een bloedig voorbeeld te stellen. Op zekeren dag trad Intaphernes het koninklijk paleis binnen; hij wilde zich zonder verdere plichtplegingen tot den koning begeven, maar de dienaren, met het bewaken van de deur en liet aanmelden van de bezoekers belast, weigerden hem den toegang, omdat de koning zich in het vrouwenverblijf bevond, waarheen de voet eens mans hem niet mocht volgen.

In zijn overmoed meende Intaphernes, dat de beambten onwaarheid gesproken hadden, dat Darius belet gaf en daardoor het recht der Perzische stamvorsten, om zich vrij tot den koning te begeven, op willekeurige wijze schond. Woedend over het vermeend onrecht, hem aangedaan, hieuw hij den beiden dienaren neus en ooren af. Toen de mishandelden zich hierover bij den koning beklaagden, begreep deze dat hij hier flink moest doortasten. Voordat hij echter tot het aanwenden van krachtige maatregelen besloot, vergewiste bij zich, of de overige stamvorsten ook met Intaphernes in verstandhouding stonden. Weldra vernam hij. dat zij over diens aanmatiging even verontwaardigd waren als de koning zelf. Nu was zijn besluit genomen: Intaphernes en al zijne bloedverwanten werden in de gevangenis geworpen.

Herodotus, wien wij dit bericht omtrent de lotgevallen van Intaphernes danken, knoopt aan zijn verhaal eene aardige anecdote vast. Toen de vrouw van den gevangene hoorde, dat zoowel zijn leven als dat van zijne broeders, zonen en overige bloedverwanten bedreigd werd, plaatste zij zich luid weenend aan de poort van het paleis; zóó diep was hare droefheid, dat de koning eindelijk medelijden met haar kreeg en haar liet zeggen, dat hij een van hare bloedverwanten, die haar het dierbaarst was, in het leven wilde sparen; zij zelve mocht kiezen. Na zich een oogenblik bedaclit te hebben, gaf zij ten antwoord: «wanneer de koning aan één van allen het leven schenken wil, dan kies ik mijn broeder."

Dit antwoord verbaasde Darius zeer; ten tweede male zond hij iemand tot haar met de vraag, waarom zij juist haar broeder, en niet haar man of een harer zonen gekozen had. Hierop antwoordde zij: »0 koning, een man kan ik op nieuw krijgen, wanneer de Hemel wil, en ook andere kinderen zoo ik deze zonen verlies; maar daar mijn vader en mijne moeder niet meer leven, kan ik op geenerlei wijze weer een broeder krijgen." Darius oordeelde, dat de vrouw juist gesproken had en stelde uit ingenomenheid met baar, boven hem, wiens redding zij van den koning afsmeekte, ook haar oudsten zoon in vrijheid; al de overigen werden gedood. Niet alleen Intaphernes, die zich door het verminken van de koninklijke dienaars tegen Darius vergrepen had, maar ook diens onschuldige bloedverwanten werden op de wreedste wijze aan den toorn van den beleedigden vorst opgeofferd, opdat uit hun midden geen wreker van het vergoten bloed opstaan zou.

Eene even onverbiddelijke, even wreede gestrengheid betoonde Darius ook ten aanzien van die stadhouders, die begeerte naar onafhankelijke heerschappij koesterden. Aan hun hoofd stond Oroetes, stadhouder van Lydië.

Oroetes had reeds sinds langen tijd naar de uitbreiding van zijne macht gestreefd, met het doel om eindelijk een zelfstandig koninkrijk te stichten. Gedurende Cambyses' leven had hij reeds, gedreven door de hoop om het eiland Samos in zijn bezit te krijgen, zijne trouweloosheid door het plegen van een schandelijken moord bewezen.

Sluiten