Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Odysseus' onderhoud met de schimmen van den Hades.

333

Eurylochus had vernomen, wierp hij zonder zich te bedenken het zwaard over den schouder en snelde naar de woning der tooveres. Onderweg ontmoette hij Hermes, die hem een kruid ter hand stelde, waarmee hij de loovermiddelen van Circe (zoo heette de vrouw) onschadelijk kon maken en die hem zijn verder gedrag voorschreef. Odysseus volgde de ontvangen wenken en bewerkte hierdoor, dat aan zijne tochtgenooten hunne menschelijke gedaante teruggeschonken werd, en dat Circe zich voor de zwervelingen de vriendelijkste gastvrouw ter wereld betoonde. Een geheel jaar brachten zij op het eiland van Circe door. totdat eindelijk Odysseus' vrienden hein opwekten om aan zijn vaderland te denken. Hij gehoorzaamde, omvatte de knieën der godin en smeekte haar om hem den terugkeer naar Ithaca te vergunnen.

Circe stond zijn verzoek toe. op ééne voorwaarde: hij moest vooraf naaiden Hades, — het schrikwekkend verblijf der dooden — afdalen om de schim van den wijzen Tiresias van Tliebe omtrent zijn toekomstig lot te ondervragen. De held, hoe stoutmoedig van aard ook, durfde zulk een tocht niet ondernemen. Maar Circe stelde hem gerust, schreef hem zijn te nemen koers en te volbrengen plechtigheden tot in de kleinste bijzonderheden voor en beloofde hem een gelukkigen uitslag.

Hoe weinig dit plan ook aan Odysseus' reisgenooten beviel, toch moesten zij gehoorzamen. Het schip werd tot den vreeselijken tocht uitgerust. Circe zelve had de noodige offerdieren, een zwarten ram en een zwart schaap, aan boord gezonden; toen het vaartuig het eiland verliet, blies een gunstige wind in de zeilen en voerde het schip met zijn zwarten voorsleven snel in volle zee.

Na eene korte voorspoedige vaart bereikten de helden den oceaan en het met eeuwige duisternis bedekte land der Cimmeriërs, dat nooit door de zon beschenen wordt. Zij vonden het door Circe aangeduide land, waar Odysseus, de aanwijzing der godin volgend, met zijn zwaard een kuil in den grond groef. Hij goot daarin honig, melk, wijn en water uit, tot een olfer aan de dooden, en overstrooide dit mengsel met meel. Nadat hij den dooden en Tiresias een rund ten offer beloofd had, zoodra hij op Ithaca zou zijn teruggekeerd, sneed hij den meegebrachten schapen boven den kuil den gorgel af. In groolen getale daagden de zielen der dooden uit den Erebus op. Door hun aanblik verschrikt beval Odysseus zijnen reisgenooten, de geotterde schapen te verbranden en tot Pluto en Persephone te bidden; in denzelfden oogenblik trok hij zijn zwaard, om de schimmen der dooden te beletten hel bloed te naderen, eer hij Tiresias ondervraagd had. Zelfs de schim zijner dierbare moeder weerde hij af.

Eindelijk verscheen Tiresias, leunend op zijn gouden staf, en voorspelde, na van het bloed gedronken te hebben, den held zijn toekomstig lot. Hij kondigde hem aan, dat hij nog met zware tegenspoeden zou hebben te worstelen, want Poseidon was op hem vertoornd, dewijl hij Polyphemus, den zoon van dezen god, van zijn eenig oog beroofd had. Slaagde hij er in, wanneer hij op liet eiland Thrinakia landde, de daar weidende runderen van Helios ongedeerd te laten, dan zou hij na menigen ongelukkigen tocht mei zijn reisgenooten toch huiswaarts keeren. Maar deed hij dezen heiligen dieren eenig leed, dan hing hem het grootste ongeluk boven liet hoofd. Al zijne tochlgenooten zouden omkomen en hij zelf 11a vele jaren alleen ferugkeeren, om zijne vrouw te verlossen van de minnaars, die haar met hunne aanzoeken bestormden.

Was Odysseus nu omtrent zijn eigen lot gerust gesteld, hij wenschle ook met de overige schimmen, vooral met de schim zijner moeder, te spreken. Zij naderde, dronk van het bloed en verhaalde hem. hoe zij van droefheid over zijn gemis gestorven was en hoe zijn oude vader Laërles en zijne trouwe Penelope om zijn lang wegblijven treurden. Maar toen hij zijne dierbare moeder in liefde omarmen wilde, ontvlood de schim hem als een ijdel droombeeld. Nu naderden vele andere zielen den kuil 0111 te drinken. Odysseus zag de

Sluiten