Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dertienjarige strijd tussehen Messenië en Sparta.

393

juk te brengen. Toch bleef de overwinning dikwijls aan hunne zijde en de Messeniërs werden eindelijk gedwongen om hunne troepen op één punt samen te trekken, ten einde eene grootere kracht te kunnen ontwikkelen. Hiertoe kozen zij een bergrug Ithome, die — midden in het land gelegen — aan drie zijden steil alhelde en aan de vierde zijde zonder veel moeile op geduchte wijze versterkt kon worden; deze bergrug vormde alzoo eene sterke vesting, die aan de pogingen, door de Spartanen tot hare verovering in het werk gesteld. onoverkomelijke hinderpalen in den weg scheen te leggen.

Ten einde zich te vergewissen, of de strijd tegen Sparta zegevierend eindigen zou, zonden de Messeniërs boden naar het orakel van Delphi; zij ontvingen op hunne vraag ten antwoord, dat Ithome gered worden en de zege hun ten deel vallen zou, wanneer eene maagd uit hel oude koninklijk geslacht, door het lot aan te wijzen, den goden der onderwereld ten ofter gebracht werd.

Het lot werd geworpen en viel op eene der koninklijke jonkvrouwen; maar de oflerprofeet verklaarde, dat zij niet uit den koninklijken stam gesproten was, dewijl hare kinderlooze moeder, om hare eer te redden, een vreemd kind had ondergeschoven.

Om eiken twist te voorkomen over de vraag, of men al dan niet opnieuw hel lot zou werpen, trad een man uit het koninklijk geslacht, Aristodemus, die zich gedurende den oorlog reeds meermalen door zijne heldendaden onderscheiden had, naar voren en bood uit eigen beweging het leven zijner dochter tot redding van het vaderland aan. Ite verloofde van het schoone meisje was hierbij tegenwoordig; te vergeefs verzette hij zich met al de kracht der wanhoop tegen dit besluit. Met eigen hand stiet Aristodemus zijne dochter neder.

Maar nauwelijks was het oller gebracht, of de otlerprofeet verklaarde liet voor onvoldoende, dewijl de dochter van Aristodemus niet door het lot aangewezen en den goden niet op de rechte wijze geofferd, maar door haar vader vermoord was. Koning Euphaës daarentegen hield staande, dat het gebod der goden vervuld was en het volk geloofde hem.

Dertien jaren waren er reeds sinds het begin van den hachelijken strijd verloopen, toen Euphaës stierf aan de wonden, die hij bij eene al te roekelooze vervolging van Theopompus ontvangen had.

Het volk van Messenië hief Aristodemus, den strijdbaren held. op den troon.

Met afwisselend geluk werd de oorlog verder een lijd lang gevoerd; de Messeniërs bevochten zelfs eene schitterende overwinning, maar toch waren zij niet in staat om den ondergang van hun vaderland te voorkomen; de goden hadden het anders bepaald. Toen de koningen op zekeren tijd weder het orakel van Delphi raadpleegden, zeide de Pythia hem de overwinning toe, die het eerst rondom het altaar van Zeus van Ithome tienmaal tien drievoeten in een kring zou plaatsen. Het altaar bevond zich op den berg in de macht der Messeniërs; zij twijfelden dus geen oogenblik er aan dat de god hen bedoeld had, en haastten zich om de drievoeten te doen vervaardigen. Maar eer dit geschied was, vervulden de Spartanen door middel van eene krijgslist den wil van den god.

Oebalus, een stoutmoedig Spartaan, vormde uit leem honderd kleine drievoeten, welke hij in zijne weitasch verborg; hierop wist hij, als landman verkleed en met jachtnetten in de hand, ongemerkt in de legerplaats der Messeniërs door te dringen. Des nachts sloop hij naar het altaar, plaatste de drievoeten daar in het rond en verliet het kamp even ongemerkt als hij gekomen was.

Toen de Messeniërs den volgenden morgen de kleine drievoeten in een kring rondom het altaar zagen staan, konden zij zich niet ontveinzen dat de goden niet langer met hen waren. Ook vele andere teekenen kondigden hun de ophanden zijnde nederlaag aan. De honden huilden des nachts als wolven en verlieten de legerplaats hunner-meesters, om naar die der Spartanen over

Sluiten