Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

899

stad van den Peloponnesus. Ilier legden de koningen en de ephoren den stand van zaken voor de gezanten bloot, waarna men tot de stemming overging. Zelfs de grootste staat had, even als de kleinste. slechts ééne stem; de meerderheid der stemmen besliste. Maar juist hierdoor was de beslissing steeds den Spartanen voorbehouden, want deze oefenden op de kleinere staten zulk een overwegenden invloed uit. dat zij bijna nooit anders stemden dan de koningen en de ephoren wenschten. Stemde een enkele maal de meerderheid tegen Sparta, en dit gebeurde nu en dan. ten gevolge van de bemoeiingen der vrijheidlievende gezanten van Corinthe, dan hadden toch de Spartanen het recht om met hunne medestanders alleen den oorlog te voeren.

Het Peloponnesisch verbond was de eerste groote vereeniging van Grieksche staten. Dat het onder den invloed van Sparta stond, had dit ongelukkig gevolg, dat de belangen der aristocratie krachtig bevorderd werden. De aristocratie kreeg in den geheelen Peloponnesus de overhand. Sparta was er voortaan op uit elke poging van den adel tot ondermijning van het democratische koningschap of ook van de volksregeering in de republieken te ondersteunen.

ZEVEN EN DERTIGSTE HOOFDSTUK.

Het erfelijk koningschap in Attica afgeschaft. Het bloedgericht der Athcners. Koningen voor den tijd van tien jaren gekozen. De archonten. l)e regeering van den adel. De burgers en boeren onderdrukt. De wetgeving van Oraco. De opstand van Cylon. Het verlies van Salamis. Solon. De verovering van Salamis. Epimenidcs.

De strijd, door den adel tegen bet koningschap gevoerd, had in Sparta tot eene duurzame heerschappij van den adel geleid; in Attica zou de aristocratie insgelijks de overwinning behalen, maar alleen om de volksregeering voor te bereiden. De legende verhaalt, dat de Atheners na Codrus dood de koninklijke waardigheid alschaften, dewijl niemand waardig was om de plaats van zulk een edelen vorst te bekleeden, en dat de aanleiding daartoe bestaan heeft in een twist, dien de zonen des konings om den ledigen troon voerden. De jongste betwistte den oudsten, Medon, het recht om zijn vader op te volgen, op grond daarvan dat Medon een lichaamsgebrek had: hij was kreupel. Het Delphische orakel deed evenwel uitspraak ten gunste van Medon; ten gevolge hiervan verliet de jongste zoon, aan het hoofd van vele andere Ioniërs, zijn vaderland en werd' zoo de stichter van Milete, Ephesus en andere Ionische koloniën in Klein-Azië. Medon bleef dus den troon bekleeden. doch niet als een werkelijk koning, want de adellijken, de eupatriden, hadden van dezen twist over de erfopvolging gebruik gemaakt, om de koninklijke waardigheid af te schaffen. Reeds toen werd — altijd naar luid der legende — de naam van koning in dien van archont veranderd en voor het erfelijke koningschap een voor het geheele leven opgedragen overheidsambt in de plaats gesteld.

Geschiedkundig zeker is dit alles echter niet; wij zien zelfs eene lange reeks van vorsten, van wie wij alleen de namen kennen, op Medon volgen, lot dat eindelijk de adel in het jaar 752 v. C. door eene gelukkig geslaagde omwenteling den koning Alcmaeon onttroonde. Gebruik makende van de behaalde overwinning beperkte hij den duur der koninklijke regeering tot tien jaren; de. adel had het recht telkens na verloop van dal tijdperk uil de nakomelingen van Melanlhus een nieuwen koning te kiezen.

Sluiten