Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

406

rechters van adellijken huize zouden over de bloedschuld oordeelen. Zij velden een vonnis zoo zacht als hun slechts mogelijk was. Volgens de wet had men al de deelnemers aan den moord ten eeuwigen dage uil Attica moeten verbannen en hunne goederen verbeurd verklaren. De adellijke rechters vergenoegden zich daarmee, dat zij de archonten van dal jaar uit Attica verbanden en het gebeente van hen, die intusschen gestorven waren, lieten opgraven en over de grenzen brengen.

Door dit vonnis was de bloedschuld erkend. Thans scheen het noodig. stad en land door reinigingsplechtigheden daarvan te zuiveren. Op Solons raad riep men daartoe den bijstand van een beroemd man, Epimenides van Creta, in. Deze was onder alle Grieken het best in staat om de verzoening der goden te bewerken. Zonderlinge sprookjes werden onder het volk omtrent den beroemden man verhaald. Men vertelde elkaar, dat hij de zoon eener nimf was, dat hij door nimfen gevoed werd en nooit vleesch at, dat hij naar welgevallen sterven en herleven kon. In zijn vroegste kindsheid had zijn vader hem eens naar het land gezonden, om naar een schaap te zien. Vermoeid door het loopen in de warmte viel hij in een hol in slaap; na eene korte sluimering ging hij weer op weg, om het verloren schaap te zoeken. Dewijl hij het niet vinden kon, keerde hij naar zijn vaderlijk huis terug. Tot zijne verbazing echter vond bij alles om zich heen geheel veranderd. Toen hij het huis binnentrad, kwam hem een oud man tegen, die hem vroeg wie hij was. Nu kwam het uit, dat hij voor :i7 jaren zijn huis verlaten en al dien lijd geslapen had. Van dien tijd af werd hij door de goden met gunstbewijzen overladen. Zeus zelf verkeerde met hem en schonk hem openbaringen in den droom.

Dezen gunsteling der goden riep Solon naar Athene, opdat hij hier de reinigingsplechtigheden volbrengen en alzoo de stad met de goden verzoenen zou. Solons doel met dien maatregel was, de gemoederen der burgers te bevrijden van den angst voor den goddelijken toorn en hel daardoor met nieuwe geestkracht te bezielen. Dit gelukte den wijzen Epimenides. Toen hij zijne taak volbracht had, wilde de regeering hem met een talent zilver beloonen, maar hij wees dit geschenk af en vroeg als eenige belooning slechts een tak van een heiligen olijfboom.

Nadat de toorn der goden was afgewend, gevoelde de burgerij zich als herboren. Nu was Solon in staat haar niet geestdrift te bezielen voor eene stoute onderneming. Hij deed den voorslag tot den strijd van het Amphictyonenverbond tegen Cirrlia, die onzen lezers bekend is, en bereidwillig gaven de Alheners aan zijne oproeping gehoor.

Solon was de ziel der onderneming. Door zijne rustelooze werkzaamheid, door zijne verdiensten jegens den staat had hij onder het volk een grooten aanhang gewonnen: hij was geliefd bij de burgers, gevreesd bij den adel. Had hij het gewild, niets zou hem gemakkelijker zijn gevallen dan zich tot tyran van Athene te verhellen; maar daaraan dacht hij niet; hij wilde slechts het gebouw van den staat door goede wetten op hechte grondslagen vestigen; voor zich zelf begeerde hij niets.

Had hij door het voordragen van een gedicht de verovering van Salamis hij het volk voorbereid, denzelfden weg bewandelde hij ten aanzien van zijne wetgeving.

In de verzen, waarmee hij zich tot het volk wendde, brandmerkte hij hel gedrag van den adel; hij legde den vinger op de kankerende wonden, waaraan de staat leed, en toonde aan. dat alleen door het uitvaardigen van nieuwe wetten verbetering zou zijn aan te brengen. Door deze daad had Solon, de afstammeling der koningen, zich aan de zijde des volks geplaatst, was hij hun natuurlijke aanvoerder geworden.

De adel verkeerde in een hoogst moeilijken toestand; willigde hij de wenschen van Solon niet in, dan stond het te vreezen dat de lieveling des volks eindelijk voor den aandrang der menigte bezwijken en zich tot tyran

Sluiten