Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

429

de scherven, waarop dezelfde naam Ie lezen stond, l>ij elkaar te leggen. Zesduizend stemmen, dat is een derde deel der stemgerechtigde Atheensche burgers, werden vereischt om het vonnis der verbanning uit te spreken.

De verbannene was verplicht om binnen tien dagen Attica te verlaten en tien jaren lang uit zijn vaderland afwezig te blijven, tenzij hij door een besluit der volksvergadering vroeger teruggeroepen werd. Eene eigenlijke straf was aan de verbanning niet verbonden; zij ging noch met verbeurdverklaring van goederen, noch met verlies van burgerlijke rechten, veel minder met eerloosverklaring gepaard. Zij werd integendeel als eene hooge eer beschouwd, dewijl daardoor ingewikkeld te kennen werd gegeven, dat de veroordeelde tot de machtigste en invloedrijkste burgers van den staal behoorde.

Om den partijhoofden te beletten, naar believen besluiten tot verbanning in de volksvergadering uit te lokken, had Clisthenes bovendien eene wet doen aannemen, waarbij bepaald werd, dat elke wet gelijkelijk op een ieder zonder onderscheid van toepassing was, en dat over eiken Alhener alleen zulk een vonnis kon worden geveld, wanneer 0000 burgers zich bij geheime stemming er voor verklaarden.

Deze hervormingen, die op de ontwikkeling van het staatkundig leven in Attica den gewiehtigsten invloed zouden uitoefenen, werden niet op eenmaal door Clisthenes tot stand gebracht. Een deel daarvan, en wel het belangrijkste, de invoering van liet oslracismus, behoort niet tot het eerste tijdperk 11a de verdrijving van Hippias. .

Reeds de verdeeling van het volk in tien stammen, de vermeerdering van het getal raadsleden en de wijze, waarop deze verkozen werden, kwamen den adel zóó bedenkelijk voor. dal zijn leider Isagoras besloot, alles op het spel te zetten, ten einde de staatsregeling omver te werpen en den adel zijne vroegere macht terug te geven. Isagoras slond in nauwe vriendschapsbetrekking met den Spartaanschen koning Cleomenes, zijn gastvriend; volgens sommigen was die betrekking zelfs al te nauw. dewijl de vrouw van Isagoras en de vreemde koning nog iets meer dan enkel vriendschappelijke gevoelens voor elkander koesterden.

Door lusschenkomst van Cleomenes wist Isagoras te bewerken, dat de Spartanen een heraut naar Athene zonden, mei den eisch. dat de Atheners de Alcmaeoniden, op wie sinds den moord op Cylon gepleegd eene bloedvlek kleefde, verbannen zouden; tegelijker tijd rukte eene legerbende van Sparta tegen Athene op.

Hetzij Clisthenes zich nog niet sterk genoeg achtle om aan de door de Spartanen ondersteunde pogingen van den adel weerstand te bieden, hetzij hij verwachtte, dat Isagoras, door het inroepen van vreemde hulp, alle aanzien bij het volk verliezen zou, in elk geval beproefde hij niet, zich in Athene slaande te houden: hij verliet, vrijwillig zijn vaderland.

Cleomenes bezette de stad met zijne gewapende Spartanen; hij beoogde niets anders dan bel fnuiken van de onafhankelijkheid van Athene en het herstellen van den adel in zijne vroegere heerschappij. Want hel aristocratische Sparta was even vijandig jegens de volksheerschappij als jegens de tyrannen gezind.

Terwijl de vreemde krijgslieden in Athene gelegerd waren, gelukte hel Isagoras, 'zich tot archont te doen verkiezen. Thans was de stad aan een willekeurig bestuur zonder wederga ten prooi. De Spartanen gedroegen zich, alsof zij zich in eene belegerde stad bevonden. Isagoras duidde 700 familiën aan als met democratische gezindheden besmei. Deze, wel 3000 zielen van zuiver Attische afkomst, werden door de Spartanen over de grenzen gebracht en in ballingschap gezonden. Hierop stelde Cleomenes een nieuwen raad aan, vijfenzeventig edelen uit eiken stam, te zamen dus 300. De 500 oude raadsleden werden afgezet. Indien Isagoras gehoopt had, door de verbanning van die 700 democratische familiën eiken opstand onmogelijk te maken, dan had hij zich zeer bedrogen. De raad der vijfhonderd zwichtte niet voor

Sluiten