Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

480

Het lijk van Leonidas verminkt. De oorlog ter zee.

Die lafaards gingen gebukt onder het gewicht van een onuitwischbaren smaad, terwijl de naam der heldhaftige, tot in den dood toe getrouwe Spartanen door alle Hellenen tot m de jongste tijden toe in eere gehouden werd

r™ ™ VT i )egl" van ',en strij(1 ,1Iel tegenwoordig geweest.

, ( een, '.!°otlscliaP «aar Thessalië moeten overbrengen. Toen de uitkomst van den strijd hem ter oore kwam, hing hij zich op, uit wanhoop dat hij niet aan het gevecht deel had kunnen nemen. Twee hunner, Eurytus

1 'e(Jf «an eene oogziekte en waren hierom door Leonidas weggezonden. Toen de laatste, wanhopige strijd begon, ontvingen zii hiervan

1 ylUS Sn,e, °™ni(1'le"ijk naar zijne strijdgenooten, aan wier zijde ïn wfrl S"e"Vlelde- Ans'°demus daarentegen wilde liever zijn leven redden, nr->i hierom dooi de Spartanen als een lafaard veracht. Geen Spartaan

wp, l hii i f ï. 'em; aan geen enkel feest mocht hij deelnemen; overal MnktP l,if tmm |'J v.oor,aa" Jen bijnaam: »De lafaard." Eerst later SfL het hem. door een dapperen strijd, waarin hij den heldendood stierf den smet, die er op zijn naam kleefde, uit te wisschen.

Xerxes was zóó verbitterd over den onverwachten tegenstand, dien hij bij

Wii, 7Pr aeL. °,n 08t' (lat, ,ij Z'Jla' woede °p zéer weinig vorstelijke

2 ?„ Smn T l gesneuvelden Leonidas koelde. Hij liet het lichaam van den Spartaanschen koning opzoeken, het hoofd van den romp houwen en dat op een paal zetten. Op niemand ter wereld was hij, volgens het verhaal van Herodotus, zoo verbitterd als op den held Leonidas.

ZES EN VEERTIGSTE HOOFDSTUK.

De oorlog ter zee. Omkoopbaarheid der Grieksehe vlootvoogden. He slag bij Artemisium. Zelfopoffering der Atheners. De zeetocht van Xerxes. De strijd bij Delphi De verovering van Attica. De krijgsraad der Hellenen. Themistocles, de redder van Griekenland. Het plan van aanval der Perzen. De slag bij Salamis. De terugtocht der Perzen.

J®™!1 Je Spartanen en Thespiërs bij de Thermopylae roemrijk streden, was ook de Grieksehe zeemacht niet werkeloos geweest. Het geluk had hare Slf'l /,J ,was er,in gedaagd, de Perzische vloot op te houden

den heviwn ïwi i Ifm"? l'J !U- T,iei™opylae verschijnen en daardoor aen hevigen strijd om den pas verhinderen kon

Straten vSLChe "'f'?1' 8eliJk bove" ge*gd is, de smalle zee-

f PerzilhP W. f * ella'ïdeü Van llet vasteland scheiden. Doel, toen

welk PPM nntl ri ' T? Grieksehe scheepsbevelhebbers zagen met

bestaan maar tmlifo ,0VermaC t le doon had> Erfden zij den strijd niet S lii z;j ,m ^e straat tusschen Euboea en het vasteland terug.

,,'J Cha!«s, op het smalste punt der zeeëngte. achtten zij zich veilig. ! J'e ™ Zlf dus.. het anker vallen. Achaemenes, de bevelhebber der Perzische vloot liet zijne schepen aan de kust der Magneten ankeren Hij had

aanLl°1rl ge P UIt°'ekozen' want het strand bood voor het overgroot aantal schepen genie genoegzame ruimte aan; slechts een klein gedeelte der

in al( p'8nnpn ''m n" aanleggen, het grootste gedeelte moest zijne ankers n de open zee laten vallen Aan de opene, onbeschermde kust lagen alzoo _ schepen m acht rijen achter elkander, die zich lot ver in zee uitstrekten In dien toestand werd de Perzische vloot door een sterken eensklaps 0i>"e' stoken storm uit het Noordoosten beloopen. Slechts die vaartuigen, welke

Sluiten