Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

486

Themistocles zendt zijn slaaf naar Xerxes.

Hierop wendde hij zich tol den opperbevelhebber. In bezielde taal zette hij uiteen, hoeveel kans op zegepraal een strijd bij Salamis aanbood, hoe de nauwe slraat aan de Grieksche vloot onwaardeerbare voordeelen verschafte, terwijl daarentegen in de open zee nabij den Isthmus de Perzische vloot hare geduchte overmacht ontwikkelen en tot verderf der Grieken aanwenden kon. Ten slotte beriep hij zich, om op het godsdienstig geloof der veldheeren te werken, op de uitspraak van liet orakel, dat aan de vloot bij Salamis de zegepraal had toegezegd.

Ook nu stoof de Corinthiër Adimantus in woede op; hij riep Tliemistocles toe, dat hij zwijgen moest; dat iemand, die geen vaderland had, in de vergadering niet mocht meespreken en dat zoo lang Athene in handen der Perzen was, Themistocles het recht niet bezat aan de beraadslagingen deel te nemen.

Dat was te veel. Met kracht van taal wees Themistocles die smadelijke beleediging af. »Wij hebben wel eene stad en een land, grooter dan gij, riep l''j den Peloponnesiër toe, 200 welbemande schepen zijn ons vaderland. Of gij blijft hier," sprak hij ernstig en beslissend zicli tot Eurvbiades wendend, »en dan zal dit u tot eer verstrekken, of gij gaat weg, om Hellas in het verderf te storten, want liet lot van den geheelen oorlog hangt van onze schepen af. Wilt gij dat niet, welnu dan zullen de Atlieners u verlaten; zij zullen naar Italië varen en daar eene nieuwe woonplaats stichten. Maar gij zult aan mijne woorden denken, wanneer gij dooreen bondgenoot, gelijk wij zijn, verlaten zijt."

Deze ernstige toespraak maakte een diepen indruk op de strategen der Peloponnesiërs. Wanneer de Atheners hen verlieten, waren zij buiten staat den oorlog ter zee voort te zetten. De meerderheid besloot derhalve, het voorstel van Themistocles aan te nemen en den aanval der Perzische vloot bij Salamis af te wachten. Maar de voor een oogenblik herleefde moed ontzonk hun weder, loen de vijandelijke vloot opdaagde en met hare ontelbare menigle sehepen heinde en ver de zee bedekte. Over eene uitgestrektheid van meer dan vier mijlen lag zij van kaap Sunium tot aan de haven van Phaleron voor anker.

Znlk eene overmacht hel hoofd Ie bieden hielden de Peloponnesiërs voor onmogelijk. De manschappen sloegen aan het muiten en de bevelhebbers gaven hun gelijk. Zonder dat Eurvbiades krijgsraad belegd had, kwamen de bevelhebbers der schepen bijeen en eischten, met Adimanlus aan het hoofd, op gebiedenden toon, dat men den terugtocht zou aannemen. Vruchteloos verzetten de stralegen van Aegina, Megara en Athene zich hiertegen. Met hel vallen van den avond werd er opnieuw eene stemming gehouden en weder verklaarde de meerderheid zich voor den terugtocht naar den Islhmus.

Themistocles begreep, dat thans elk woord verspild zou zijn. Ilij nam een kort en stout besluit: hij zou de Hellenen, heizij ze wilden of niet, tot den strijd dwingen. Athene, ja geheel Griekenland was verloren, wanneer Salamis opgegeven werd, dit moest dus tot eiken prijs voorkomen worden. Ongemerkt verliet hij de vergadering der veldheeren; hij riep Siciunus, zijn trouwsten slaaf, die met het toezicht op zijne kinderen belast was, en droeg dezen den last op om in alle stilte met een bootje naar Phaleron te roeien, ten einde aan koning Xerxes de volgende boodschap over te brengen: «Themistocles, de veldheer der Atheners, zendt mij, buiten voorkennis der overige Hellenen, want hij is gunstig jegens den koning gezind en wenscht hem de zegepraal toe. De Hellenen zijn van voornemen den strijd met de Perzen te ontwijken; er is tweedracht onder hen ontstaan, daar een deel hunner vechten wil en een deel niet. Wanneer de koning hen nu aanvalt, zullen er velen tot hem overgaan; hij heeft het in zijne hand, de vloot der Grieken te vernietigen."

Sicinnus kwam met zijne boodschap juist op het rechte tijdstip in de Perzische legerplaa's aan. Xerxes was het sinds eenigen tijd niet met zich zelf eens omlrent de beste wijze om den oorlog voort te zetten. De heftige tegenstand, dien hij bij de Thermopylae ontmoet, de zware verliezen, welke hij bij Delphi geleden had, waren oorzaak dat hij twijfelde of het wel raad-

Sluiten