Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

489

Psytlalia geheel vergeten. Aristides vergal haar niet. Aan het hoofd zijner hopliten roeide hij naar het eiland; daar greep hij de Perzen aan en dezen werden, in weerwil van hun dapperen tegenstand, tot den laatslen man nedergehouwen.

Tot laat in den avond had de strijd geduurd. Met hel invallen van den nacht was hij, dank zij de dapperheid der Atheners en de bekwame leiding van Themistocles, in het voordeel der Grieken beslist. Doch deze overwinning kwam hun op zware verliezen Ie staan; niet minder dan veertig hunner schepen waren in den grond geboord, de bemanning had zich echter voor het grootste gedeelte op Salamis kunnen redden. Veel zwaarder nog was hel verlies der Perzen: het bedroeg meer dan 200 schepen en ongeveer 50,000 man die bijna allen in de diepte verdwenen waren. Juichend richtten de Hellenen op Psyttalia hunne zegeleekenen op en rustten zij uit, om den volgenden dag den strijd te hervatten.

Eene geheel andere stemming heerschte in hel Perzische kamp. Xerxes schuimbekte van woede, wijl zijne vloot het gewaagd had, zich onder zijn oog te lalen overwinnen en op de vlucht te gaan; zijne grootste verbittering gold de bevelhebbers der Phoenicische schepen, die het eerst gevlucht waren. Zonder vorm van proces liet hij de schuldigen ter dood brengen. Tot zijne eigene schade, — want de overige Phoenicische bevelhebbers, die eene gelijke straf duchtten, maakten van de nachtelijke duisternis gebruik om zich met hunne schepen in alle stilte van de Perzische vloot te verwijderen en op de vlucht te gaan.

Zoo bleven den koning van zijne geheele, schier ontelbare oorlogsvloot niet veel meer dan 400 onbeschadigde vaartuigen over. Zou hij hiermede den volgenden dag een nieuwen strijd wagen? Nog altijd was de overmacht aan zijne zijde; want de Grieken konden, na hunne in den slag geleden verliezen zeker over niet meer dan 300 volkomen uitgeruste schepen beschikken. Maar hunne bemanning was bezield met geestdrift over de behaalde overwinning en tintelde van strijdlust, terwijl de Perzen terneergeslagen en ontmoedigd waren.

Opnieuw belegde Xerxes een krijgsraad, ten einde eene beslissing te nemen omtrent de voortzetting van den veldtocht. Ook thans bevond de koningin Artemisia, wier raad een bijzonder groot gewicht in de schaal wierp, zich onder de veldheeren. Hare voorspelling was uitgekomen; haar stoutmoedig gedrag had de bijzondere opmerkzaamheid des konings op haar gevestigd. Toen zij nu met sterken drang Xerxes tot den terugtocht aanspoorde, toen zij hem smeekte, dat hij zijn leven in het belang van zijn rijk onlzien zou, ten einde later de Grieken zegevierend te bestrijden, toen ook Mardonius er op aandrong dat de koning de onderneming tegen Salamis opgeven, met het grootste deel zijns legers naar Azië lerugkeeren, maar hem, tol voortzetting van den oorlog, met eene kleinere afdeeling achterlaten zou, — toen besloot Xerxes dezen raad op Ie volgen.

Nog dienzelfden nacht, na afloop van den krijgsraad, ontving de Perzische vloot bevel om terstond naar den Hellespont le zeilen, ten einde daar de schipbruggen legen eiken aanval der Grieksche vloot te verdedigen. Toen de Grieken zich den volgenden morgen voor het gevecht gereed maakten, bemerkten zij, dat de vijandelijke vloot de bocht van Phuleron verlaten had; zij vervolgden haar tot het zuidoostelijk van Euboea gelegen eiland Andros.

Hier riep Eurybiades de scheepsbevelhebbers bijeen, om opnieuw met i 11 n' beraadslagen. Themistocles wilde, dat men de Perzen vervolgen en den Hellespont bezetten zou, om de Perzische viool Ie vernietigen en zoo aan het leger den terugtocht naar Azië af te snijden. De Atheens'che bevelhebbers ondersteunden zijn voorstel, maar in weerwil van de bij Salamis behaalde overwinning was toch Eurybiades tot zulk een kloek bejluil niet over te halen en de Peloponnesische strategen schaarden zich aan zijne zijde. Zij spraken als hun gevoelen uit, »dat men voor den vluchtenden vijand eene gouden brug moest bouwen, in plaats van de Perzen op hun terugtocht te verontrusten,

Sluiten