is toegevoegd aan je favorieten.

De geschiedenis der wereld, aan het volk verhaald

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

527

Thebaansche leger bij Oenopliyta (de wijnbergen) zóó totaal, dal de macht van Tliebe met één slag vernietigd was.

Thans trok Myronides zegevierend van stad tot stad; overal wierp hij de oude aristocratische regeering omver, om daarvoor eene nieuwe democratische staatsregeling in de plaats te stellen. De oude adellijke familiën moesten zich door de vlucht redden.

Athene was, in weerwil van de nederlaag bij Tanagra, machtiger dan ooit te voren, en het werd ook verder door het krijgsgeluk begunstigd. Hoe dapper de Aegineten zich ook verdedigden, eindelijk waren zij tot verderen tegenstand builen staat, zij moesten hel hoofd in den schoot leggen, de muren van hunne stad afbreken, hunne oorlogsschepen uilleveren en zich tot het betalen van eene jaarlijksche schalling verbinden.

De Atheensche vloot was thans meester van de zee; zij waagde het, den oorlog tegen Sparta zelfs naar den Peloponnesus over te brengen. Eene Atheensche vloot onder Tolmides zeilde de kust van Laconië om en slak de scheepswerven van Gythium in brand. Waarschijnlijk waren de Atheners van plan aan de nog altijd voor hunne onafhankelijkheid strijdende Messeniërs hulp te verleenen, en hen daardoor tot een krachtigen tegenstand op Ie wekken. Doch hiertoe was het te laat; want — gelijk we boven reeds zeiden — de Messeniërs konden zich in Ithome niel langer slaande houden; zij moesten zich eindelijk overgeven.

Een dergelijke krijgstocht als die van Tolmides werd spoedig hierop, in het jaar 4ai, door Pericles ondernomen. De Atheners landden in Sicyon, versloegen de tegen hen opgetrokken burgers en dwongen door die zegepraal ook de sleden van Achaia tot hun verbond toe te treden.

Op een ander oorlogstooneel was het geluk den Atheenschen wapenen minder gunstig. Een Perzisch leger onder Megabazus overwon de met de Atheners vereenigde Egyptenaars en verjoeg de Grieksche hulptroepen uil Memphis. De verslagen troepen trokken zich op een in den Nijl gelegen eiland lerug. Hier boden zij achttien maanden lang aan hunne belegeraars een moedigen tegenstand; doch eindelijk moesten zij in hel jaar 455 de plaats ontruimen. Slechls enkelen gelukte het naar Cyrene Ie ontvluchten. Egypte werd opnieuw aan de Perzische heerschappij onderworpen. Inarus werd gevangen genomen en — ofschoon Megabazus hem levensbehoud toegezegd had — op bevel van het hof aan het kruis genageld. Alleen in eene moerassige streek duurde de opstand voort, hier hield een aanvoerder der Egvplenaars, Amyrlaeüs, zich nog staande; deze werd ten gevolge hiervan de moeraskoning genoemd.

Vele jaren waren er te midden van onafgebroken krijgsrumoer verloopen; eindelijk brak voor Athene een rustiger tijdperk aan. Ook in den boezem van den staat waren de hartstochten der partijen lot bedaren gekomen. Pericles, thans de invloedrijkste man te Athene, wiens raad in de volksvergadering een overwegend gezag had, wenschte den vrede duurzaam te maken, om de groote plannen, die hij omtrent zijne vaderstad koesterde, ten uitvoer Ie kunnen leggen. Alleen wanneer de vrede met Sparta gesloten werd, kon hij hopen, het gebouw der Atheensche staatsregeling ongestoord Ie voltooien. Niemand was beter geschikt om met de Spartanen in onderhandeling te treden, dan hun oude vriend Cimon.

Vóór het begin van den slag bij Tanagra had Cimon het bewijs geleverd, hoe ver hij verwijderd was van in Ie stemmen met de schandelijke plannen, door een deel der aristocratische partij gesmeed. Zijn terugkeer naar Athene kon thans geen gevaar meer opleveren. Pericles zelf deed derhalve het voorstel om den verdienstelijken man terug te roepen, ofschoon er nog geene vijf jaren sedert zijne verbanning waren verloopen.

. Hij zag zich in zijne verwachting niet bedrogen. Nauwelijks was Cimon in zijne vaderstad teruggekeerd, of deze spande terstond al zijne krachten in,