Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vredesonderhandelingen. Intocht van Alcibiades te Athene. G05

is geweken, Mindarus is gesneuveld, de manschappen lijden honger, wij welen niet meer wat te doen."

Zóó verpletterend was de slag, den Spartanen toegebracht, dat zij tol het aanbieden van vredesvoorwaarden besloten. Maar welke voorwaarden! Beide partijen zouden alles behouden wat zij op dit tijdstip in hunne macht hadden, dat wil zeggen, Sparta zou al zijne veroveringen en dus ook Euboea behouden. Indien de Atheners hierin hadden toegestemd, dan zouden zij voor altijd zóó verzwakt zijn geweest, dat de Spartanen zich in slaat hadden gezien de vijandelijke stad geheel onder hun juk te brengen, zoodra zij maar wilden.

De voorstanders van den vrede zouden zelfs tot dezen prijs wel gaarne de rust aan het land hebben teruggeschonken, maar een stoutmoedig redenaar, Cleophon, verzette zich tegen hun streven en hield hun de gevolgen van zulk een verdrag zóó helder en aanschouwelijk voor oogen. dat de vredesvoorstellen verworpen werden. Cleophon was een vurig voorvechter van de democratie, die waarschijnlijk na de overwinning bij Cyzicus te Athene weer de overhand verkreeg.

Meer dan waarschijnlijk werd het recht om de volksvergadering bij te wonen weder aan eiken burger zonder onderscheid toegekend en ook de bezoldiging van de staatsambten opnieuw ingevoerd. Overeenkomstig de gewoonte van vroegere schrijvers der Grieksche geschiedenis, zijn aan Cleophon, evenals aan alle overige volksredenaars, die de geschiedschrijvers demagogen believen te noemen, de scherpste verwijten voor de voeten geworpen. Zonder den minsten zweem van een bewijsgrond te kunnen aanvoeren, schrijft men den leiders der geavanceerde democratische partij onzuivere beweegredenen toe, omdat zij altijd de oogen geopend hielden, omdat zij waarschuwden tegen het verraad der aristocratische partij, wier hooiden nog altijd de hoogste eereplaatsen in den staat bekleedden. Vooral op Cleophon werpt men de schuld van de rampen, die Athene later hebben getroffen, dewijl hij toen het voortzetten van den oorlog en het verwerpen van ongunstige vredesvoorwaarden aangeraden heeft. Niets is gemakkelijker dan iemands daden naar de uitkomst te beooi'deelen; ongelukkig echter blijven de wijze beoordeelaars van het verleden het bewijs schuldig, dat Athene door het aannemen van die Voorstellen zich een duurzamen vrede zou hebben verzekerd.

De vrede werd verworpen, de oorlog voortgezet en wel met gunstigen uitslag voor de Atheners. Alcibiades trok van de door hem behaalde overwinning partij; meer dan ééne stad aan de Zwarte zee werd door hem onderworpen en Pliarnabazus leed tot tweemaal toe zulke zware nederlagen tegenover de Atheensche krijgsmacht, dat hij eindelijk genoodzaakt werd een vergelijk te treffen.

Tot in het voorjaar van 408 had Alcibiades al deze schier ongeloollijke voordeelen behaald; thans meende hij eindelijk als met roem gekroond overwinnaar naar Athene te kunnen terugkeeren. De rijk versierde vloot, gevolgd door meer dan honderd veroverde vijandelijke schepen. welke de zegeteekenen van 200 vernielde vaartuigen droegen, naderde den (ien Juni 408 den Piraeüs. Eene onafzienbare volksmenigte was daar op het zeestrand samengevloeid en begroette den terugkeerenden Alcibiades met hare juichtonen. De man, die eenmaal als landverrader was verbannen, was de redder van den staat geworden; hij had de eer van Athene gehandhaafd. Hierom verdrongen allen, oud en jong, elkander om hem weder te zien, om zijn groet te ontvangen. Gelukkig achtte zich ieder, die slechts zijn kleed mocht aanraken, bloemkransen werden hem toegeworpen en in zegepraal geleidde het volk hem naaide stad. Nu werd hij van het raadhuis naar de Pnyx gevoerd; hier moest bij bet redenaarsgestoelte beklimmen, om voor de eerste maal weer tot het volk te spreken. Hij deed dit even meesterlijk als altijd. Het verledene roerde hij slechts in enkele verschoonende woorden aan; niet Athene, zoo sprak hij, droeg de schuld van zoo veel dwaling en misverstand, maar een

Sluiten