is toegevoegd aan je favorieten.

De geschiedenis der wereld, aan het volk verhaald

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

NEGEN EN VIJFTIGSTE HOOFDSTUK.

Lysander. Cyrus. Het Spartaansch-Perzisch bondgenootschap vernieuwd. Alcibiades aangeklaagd en afgezet. Conon. Callicratidas. De laatste vloot van Athene. De slag bij de Arginusische eilanden. Terechtstelling van de zegevierende veldheeren. De slag bij Aegos-Potamoi De belegering van Athene Het verraud van Theramenes Overgave van Athene. De samenzwering van Agoratus. De staatsregeling van Solon afgeschaft.

Terwijl Alcibiades te Alhene zijne triomfen vierde, spanden de Spartanen in Klein-Azië alle krachten in om eindelijk een vast verbond met de Perzen te sluiten en deze poging gelukte, dank zij de bekwaamheid van een nieuwen veldheer, die in den zomer van 408 op het krijgstooneel in Ionië verscheen.

Lysander werd tot Spartaansch naunarch of vlootvoogd benoemd, een sinds kort geschapen en hoogst gewichtig ambt; zij, die er mee bekleed werden. waren de onafhankelijkste lieden in den geheelen Spartaanschen staat. Lysander was een veldheer van buitengewone talenten; hoewel hij arm en van moederszijde niet eens van Dorische afkomst was, wist hij zich toch door zijne onstuimige dapperheid, door zijne geslepenheid en zijn helder verstand snel in de hoogte te werken en het vertrouwen der oorlogspartij te verwerven. Een gloeiende eerzucht vervulde hem. Elk middel was goed in zijne schatting, wanneer hij daardoor slechts zijn doel kon bereiken. Hiervan getuigen de stelregelen, die hij steeds als richtsnoer volgde: wanneer men er met dapperheid niet komt. moei men tot lisf en bedrog zijne toevlucht nemen; de sluipende vos komt verder dan de leeuw; mannen bedriegt men met eeden, gelijk kinderen met speelgoed.

Deze beginselen bracht Lysander met eene trouw, eene betere zaak waardig, overal in toepassing. Nauwelijks had hij den voet op het'oorlogstooneel in Klein-Azië gezet, of hij poogde bondgenooten aan te werven. Tot bereiking van dit doel stelde hij zich in betrekking tot de aristocratische partijen in alle Grieksche staten, met wie hij onderhandelde door geheime boden. Zoo werd hij het hoofd van eene samenzwering in aristocratischen geest, die hare vertakkingen over bijna geheel Griekenland uitstrekte en wier draden in zijne hand te zamen liepen.

Zijn eerste doel was het versterken van het verbond met de Perzen. De omstandigheden waren hem gunstig, want de weifelende, altijd nog jegens Alcibiades welgezinde Tissaphernes had zijne macht verloren en was vervangen door een jong, stoutmoedig vorst van het koninklijk huis, door Cyrus den jongere.

Cyrus was de jongste zoon van den koning Darius Nothus; zijne moeder, de wréede koningin Parysatis, beminde hem veel meer dan zijn ouderen broeder Artaxerxes, die bestemd was om den koning eenmaal op te volgen. In stilte koesterde zij den wensch Cyrus tot opvolger van zijn vader te maken, en zij wist, met het oog hierop, te bewerken, dat bij als opperstadhouder naar de westelijke, aan de zee gelegen provinciën van Klein-Azië gezonden werd. Gedurende zijn stadhouderschap kon hij een leger aanwerven, om