Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Porus overwonnen en zacht behandeld.

733

of ze grepen hen met hun snuit aan, hieven hen in de hoogte en smaklen hen weder op den grond; op die wijze stierf menig vijand een smadelijken dood. \elen kwamen oogenblikkelijk om, doordien de olifanten met één stoot hunne tanden door hun lichaam heenboorden. Intusschen boden de Macedoniërs den aanval kloekmoedig het hoofd; zij stieten de tusschen deze dieren geplaatste manschappen met hunne lansen neder. Zoo bleef de strijd onbeslist, totdat de olifanten, ten gevolge van de talrijke wonden, hun met de speren toegebracht, zulke hevige pijnen ondervonden, dat de Indiërs, die op hen zaten, hunne woede niet meer konden beteugelen. De razende dieren keerden zich namelijk tegen hunne eigene meesters en vertrapten, onophoudelijk voorwaarts dringend, de soldaten van Porus' leger. Toen de Indische koning de groote verwarring, die daardoor ontstaan was. bespeurde, verzamelde hij, op den sterkste der olifanten gezeten, veertig dezer dieren, die nog niet schuw waren geworden om zich heen, en richtte hij, met dezen troep op de vijanden aanstormend, een vreeselijk bloedbad onder hen aan, want hij zelf overtrof in lichaamskracht ver de overige strijders. Hij was vijf ellen lang en zijn borstharnas dubbel zoo breed als dal van anderen, die toch ook door hunne lichaamskracht uitmuntten. Hierdoor bezaten de werpspietsen, door zijne hand geslingerd, zooveel kracht, dat zij weinig bij het geschut der catapulten ten achter stonden. Daar de dapperheid van Porus den Macedoniërs vrees aanjoeg, liet Alexander zijne boogschutters en lichtgewapenden voorwaarts treden en beval hun, dat zij allen op Porus zouden schieten.

Een pijl bracht den koning aan den schouder eene zware wond toe; nu moest hij wel besluiten, het voorbeeld zijner soldaten, die door den geweldigen aanval der Macedoniërs teruggeworpen waren, te volgen en insgelijks op de vlucht te gaan.

Het geduchte Indische leger werd ontbonden, de vlucht werd algemeen. De Indiërs hadden in dezen slag vreeselijke verliezen geleden: 20,000 man, waaronder twee zonen van Porus, bedekten met hunne lijken het slagveld. Alle aanvoerders zoowel van het voetvolk als van de ruiterij, al de bestuurders van de strijdwagens en van de olifanten waren gesneuveld. Meer dan honderd dezer dieren waren gedood, terwijl ongeveer tachtig den overwinnaars in handen vielen.

Koning Porus zelf werd op de vlucht gevangen genomen en voor Alexander gebracht. Hij boog niet, ofschoon hij overwonnen was. Zijne schoone gestalte maakte een diepen indruk op den koning, die gewoon was slechts sidderende slaven voor zich te zien. Hij vroeg den overwonnene, welk eene behandeling hij wenschte te ondergaan. »Eene koninklijke," antwoordde Porus fier, en toen Alexander daarop aanmerkte: »Ik ben zelf koning en zal u niet anders behandelen; geef uw begeerte meer bepaald te kennen." — hernam de vorst, dat in het woord koninklijk alles was opgesloten wat hij wenschte. Alexander hield woord. De overwonnene werd met groote edelmoedigheid behandeld en met bewijzen van des konings gunst overladen. In plaats van Porus te onttroonen, vergrootte Alexander zijn rijk in zulk eene mate, dat zijne macht die van Taxiles nabij kwam. Wij zien het, de veroveraar kon ook edelmoedig vergiffenis schenken, wanneer zijn belang dit medebracht. Alles was hem er aan gelegen, bij zijn dieper doordringen in Inuië, niet een verbitterd, oorlogzuchtig volk, welks dapperheid hij bij ervaring had leeren kennen, in zijn rug te laten; het scheen integendeel veel veiliger, door edelmoedigheid de vriendschap van Porus te winnen en zich tegelijk een onderpand voor de trouw van Taxiles te verschaffen, want de beide jegens elkaar vijandig gezinde vorsten zouden wederkeerig een wakend oog op elkander houden.

De afgelegen Indische landen konden niet, gelijk de overige provinciën, in het organisme van het rijk worden opgenomen. Alexander liet derhalve die vorsten in het bezit der regeering, welke zij onder zijne opperheerschappij

Sluiten