Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

men in Frankrijk van een publieke opinie kon spreken, was deze van elke verbinding met Italië en met de revolutie afkeerig. Evenmin was van Engeland iets te vreezen, te minder, sedert de onberekenbare Palmerston was afgetreden en de tories weder aan het ba wind waren. Maar zelfs de Engelsche liberalen, al mochten zij deu Italiaanschen aspiratiën gunstig gezind zijn, waren vóór alles vredelievend en afkeerig van omwenteling. Datzelfde gold ook van Pruisen, waar zelfs de prins-regent en zijn ministers den naam hadden van nog afkeeriger te wezen van veranderingen in Italië dan hun voorgangers. In ZuidDuitschland beschouwde men Oostenrijk algemeen als het bolwerk der Duitsche onafhankelijkheid; zelfs de liberalen waren er algemee n GrootDuitsch gezind, terwijl de onmiskenbare anti-0>stenrijk sche sympathieën hunner Noord-Duitsche partijgenooten een bij uitstek platonisch karakter droegen.

Beslist vijandig tegen Oostenrijk was in 1858 alleen Rusland: maar hoewel velen sedert 1856 aan een samenspanning tusschen Rusland en het Napoleontische Frankrijk geloofden, van een rechtstreeksch hulp bieden van Italië kon voor het eerste nimmer sprake zijn, en van een zijdelingsch alleen als Frankrijk er openlijk voor optrad.

Daar van een oorlog tegen Oostenrijk dus in het geheel geen sprake was, stond de kans voor de zaak van Ltalië schijnbaar slechter dan ooit, toen in den zomer van 1858 Napoleon in diep geheim Cavour uitnoodigde, hem in de kleine badplaats Plombières in de Vogezen te komen bezoeken.

De De aanslag van Orsini had bij Napoleon het besluit doen rijpen

samenkomst om ]lan{lelend voor Italië op te treden. Volgens velen die hem goed Plombières. beweerden te kennen, was het in de eerste plaats de overtuiging, dat hij anders voortdurend aan de aanslagen der Italiaansche revolutionnairen zou bloot staan, die daartoe medewerkte. Er wordt zelfs gezegd, dat Cavour zooveel mogelijk zijn best deed die overtuiging bij hem levendig te houden. Of echter die overtuiging, of beter gezegd die vrees zijn voornaamste beweegreden is geweest, valt natuurlijk niet te zeggen. Dat hij ook buitendien tal van andere beweegredenen had, is duidelijk.

Door Oostenrijk uit Italië te verdrijven zou hij daar aan Frankrijk misschien voor goed het overwicht verschaffen, waar het eeuwen lang naar had gestreefd, en dat overwicht kon groote positieve voordeelen. ten opzichte der beheersching van de Middellandsche zee en van de

Sluiten