Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dinische ministerie ontstemd, zij werden ongeduldig. Dat laatste was ook het geval met vele invloedrijke clericalen, die, sedert het pauselijk leger door een steeds aangroeienden stroom van vrijwilligers uit alle landen, waaronder verscheiden duizenden ontslagen Oostenrijksche soldaten, versterkt was, over een gewelddadige restauratie van het pauselijk gezag in de Legatiën begonnen te spreken.

Ieder oogenblik kon aan den bekenden Apennijnen-pas La Catolica een botsing ontstaan. Want de opperbevelhebber der gemeenschappelijke strijdkrachten van Toscane eu de staten van Ernilia, generaal Fanti, was even als Farini niet afkeerig van een gewelddadige oplossing en had met diens voorweten aau Garibaldi de verdediging der grenzen opgedragen, met instructiën, welke bij de eerste beste gelegenheid tot een inval in het pauselijk gebied kon leiden. De veel conservatiever gezinden en veel minder stoutmoedige bestuurders van Toscane en de Legatiën, Ricasoli eu Cipriani, kwamen echter met kracht tegen die plannen op en riepen, toen dit niet baatte, de tusscheukomst van koning Victor Emmanuel in. Daardoor werd nu wel een uitbarsting voorkomen, maar ontstond een breuk tusscheu de gematigden en Garibaldi, welker gevolgen zich lang deden gevoelen. Want hoewel Garibaldi door den koning bewogen werd zijn plannen op te geven, vergaf hij het met name aan Farini nimmer, dat men hem verhinderd had den Kerkdijken Staat te bevrijden. Op opzienbarende wijs legde hij zijn post neder en vaardigde een proclamatie aau de Italianen uit, waarbij hij aan de listen der politici de schuld gaf vau het mislukken der nationale beweging. Velen geloofden dat hij het gebeurde eigenlijk vooral aan Cavour weet, van wien bekend was, dat hij niet alleeu veel door liet ministerie werd geraadpleegd, maar dat hij ook met Farini, eu door middel van den bekenden Siciliaauschen patriot Ufariua, den secretaris der Nationale Vereeniging eu andere vrienden, met de hoofden der meer revolutionnaire patriotten 111 verbinding stond. Van nu af trad Garibaldi, wiens populariteit hoe langer hoe grooter werd eu wiens naam hoe langer hoe ineer als een veldteeken was geworden voor allen, die met geweld geheel Italië in eens wilden vrijmaken, als een zelfstandige macht op. Hoewel hij te veel eerbied en liefde voor Victor Emmanuel had, om aan de inblazingen van enkele republikeinen gehoor te geven, geraakte hij toch, tot groote schade vau de zaak van Italië, onder sterk radicale invloeden. Zijn warm hart en zijn uiterst gering politiek doorzicht maakten hem maar al te

Sluiten