Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Cavour's radicale vijanden vergrooten de verwijdering tusschen de beide mannen, die, ieder op zijn wijs, hun leven hadden gewijd aan de verwezenlijking van de vrijheid en eenheid van hun vaderland. Waut niet minder rusteloos dan Garibaldi arbeidde Cavour aan de voltooiing van het eenmaal begonnen werk. Maar voor hij daaraan de hand kon slaan, moest hij eerst met den bondgenoot afrekenen, die nog altijd zijn loon eischte.

Napoleon achtte den tijd gekomen om den steun van Engeland te winnen voor de nieuwe door hem ontworpen regeling van het ltaliaansche vraagstuk. De onderhandelingen over het Engelsch-Fransche handelsverdrag (waarover ik elders breeder hoop te spreken) waren reeds zoover gevorderd, dat hij openlijk van zijn economische plannen dorst te spreken en daardoor Engeland een waarborg zijner goede gezindheid meende gegeven te hebben. Daarvoor hoopte hij wederkeerig Eugelands steun voor een regeling, die wel in strijd was met de bepalingen van Villafranca, maar toch alleen bij Oostenrijk op ernstigen tegenstand behoefde te stuiten. Verbonden met Engeland en Sardinië, zag hij er niet tegen op, Oostenrijk te braveereu, want tot een hervatting van den oorlog achtte hij het, niet teil onrechte trouwens, kwalijk in staat. Maar voor den dienst, dien hij door deze regeling aan Italië bewees, meende hij de betaling te kunnen vorderen, welke hij te Plombières had bedongen voor de bevrijding tot aan de Adnatische zee. Dat laatste evenwel wachtte hij zich wel in Engeland bekend te laten worden. Na langdurige besprekingen te Parijs en te Londen kwam Lord John Russell, den 22"*" Januari, voor den dag met een voorstel aan Frankrijk en Oostenrijk, dat bekend staat onder den naam van de vier punten. Het hield in, dat 1°. beide regeeringen zich zouden onthouden van elke gewelddadige inmenging in Italië, tenzij met voorkennis der mogendheden; 2°, Venetië buiten bespreking zou blijven; 3°. de Fransche troepen Lombardije en Rome zouden outruimen, en 4°. dat de bevolking van Midden-Italië op wettige wijs hun wenschen zou uitspreken omtrent de politieke organisatie van hun laud; zonder pressie van de zijde van Sardinië, en dat als die uitspraak ten vooideele der vereeniging met Sardinië luidde, de mogendheden zich daar niet tegen zouden verzetten. Met geringe wijzigingen nam Napoleon die voorstellen aan, en daarop werd Oostenrijks goedkeuring gevraagd. Napoleon was daar niet alleen uit vrees voor Oostenrijks wapenen bijzonder op gesteld, maar ook omdat hij in elk geval wilde voorkomen

Sluiten