Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Proven?aleu bestond. Daarenboven was Garibaldi er geboren en het stond te vreezen dat deze niet in den afstand zou berusten. En met Garibaldi moest men rekenen. Een onmiddellijke toestemming vermijdend gaf Cavour, die in het, zooals het daar lag, geheel onaannemelijke voorstel omtrent Toscane het bewijs zag, dat de keizer eigenlijk liet overvragen, een eenigszins onduidelijk antwoord, maar greep tevens naar een wapen, waartegen Napoleon minder dan iemand anders bestand was. Hij stelde dezen voor een voldongen feit, door onmiddellijk aan Ricasoli en Farini te gelasten, een volksstemming uit te schrijven over de vraag: vereeniging met Piëmont of zelfstandige staat. Reeds den llden en ]2den Maart had dit plebisciet plaats; in Toscane stemden slechts 15000 voor het laatste, in Emilia zelfs geen 700, tegen 426 en 366 duizend voor onmiddellijke vereeniging. Reeds den 18den Maart verklaarde Victor Emmanuel dat hij, ingevolge den duidelijk uitgesproken wensch der bevolking, de hertogdommen en de Legatiën met zijn koninkrijk vereenigde. Hoe juist Cavour gerekend had, was intusschen uit een wijziging van Napoleons uitspraak gebleken. Deze verklaarde toch, nu af te zien van den eisch dat Toscane een afzonderlijke staat zou blijven, en zich te vreden te stellen inet de politieke en territoriale zelfstandigheid van het land. Maar aan den eisch van den afstand van Savoie niet alleen, maar ook van Nizza, bleef hij onverbiddelijk vasthouden. Zoo kon de koning wel aan de Toscaners den 228ten Maart mededeelen dat hij hun opdracht aannam, dat echter hun land een zelfstandig bestuur zou blijven behouden, maar moest hij tevens Cavour machtigen, twee dagen later, 24 Maart, den afstand van beide landen te onderteekenen. Om alle mogelijkheid eener weigering af te snijden, had Napoleon de vereeniging der beide landen reeds openlijk een noodzakelijkheid voor Frankrijk genoemd. Cavour deed al het mogelijke Nizza te behouden, hij ging zelfs zoover van de onderteekening van het tractaat te weigeren, met verklaring en onder beroep op Thouvenel's uitdrukking, dat hij liever den onmiddellijkeu aftocht der Fransche troepen uit Lombardije zag. Toen liet de Fransche diplomaat Benedetti, die Talleyrand was komen bijstaan, hem zijn instructie zien, die inhielden, dat in dat geval die troepen onmiddellijk Midden-ltalië zouden bezetten. Voor dat argument zwichtte Cavour en teekende. Een oogenblik was hij diep ontmoedigd. Maar terstond herstelde hij zich, en met een glimlach fluisterde hij den Franschman in: „Thans zijn wij medeplichtigen." Want nu de

Sluiten