Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar liet zoowel aau fabrieken als aan wegen ontbrak, waar het volk zoozeer aau armoede en onwetendheid gewoon was, dat het geen oogenblik er aan dacht zich daarover te beklagen. Toch was die stilte slechts schijnbaar; outtrokken aan het oog der politie, ontstonden overal geheime vereenigingen. waar haast iedereen lid van was. die iets te verliezeu had. Want hoe machtig de regeering ook was. zij was sedert den dood des konings feitelijk als een uurwerk waar de veer van was gebroken. Op Ferdinands eigenaardige persoonlijkheid berustte het geheele regeeringsstelsel, zelfs de betrekking tusschen den koning en het leger. Nu hij dood was werkte het stelsel niet meer, want Frans was een oubeteekeuend man, voor wieu niemand bevreesd was. Zoo giug het motief dat alles in gang hield en alles bedwong, de vrees voor de regeering, te niet.

Op één punt had de regeeriug daarenboven een groot verlies geleden. De kern van het leger waren de 10,000 Zwitsers, een geprivilegieerde troep, die diende krachtens de oude capitulatiën met de verschillende cautons. Sedert in 1847 in het Eedgenootschap de liberale partij had gezegevierd, had het bij de Bondsregeering niet aan pogingen ontbroken om die capitulatiën te doen afschaffen, maar het was niet gelukt. Eerst het optreden der pauselijke Zwitsers te Perugia had zoozeer de algemeene verontwaardiging verwekt en in Zwitserland de vrees doen ontstaan, dat de talrijke in Italië wonende Zwitsers het slachtoffer van wraaknemingen zouden worden, dat de bondsraad er toe was overgegaan aan de twee regeeringeu, die nog Zwitsers in dienst hadden, die van den paus en van Napels, te laten weten, dat zij de capitulatiën als ongeldig beschouwde en moest verzoeken dat de tot nog toe door die corpsen gevoerde Zwitsersche vaandels werden vervangen door andere. De Napolitaausche regeering voldeed aan dit verzoek. Maar daarin wilden de Zwitsersche soldaten niet berusten. Zij zagen er een nieuwigheid in van den jongen koning; nu diens vader, hun oude vriend, dood was, achtten zij zich verraden. Zij vreesden daarenboven dat hun door de capitulatiën gewaarborgde pensioenen gevaar liepen. Den 7"1™ Juli gaf dit aanleiding tot een oproer van een gedeelte der in de hoofdstad gelegerde Zwitsers, dat nii.t dan met bloedstorting bedwongen werd. Frans II werd bang en bood den soldaten hun ontslag aan. Slechts 800 bleven; de overigen

gingen naar huis.

Dit was een zware slag voor de regeering, want op de nationale

Sluiten