Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar Gaëta genomen. Van die zijde kwam zeker de demonstratie, welke weldra, 15 Juli, door een gedeelte der garde tegen de constitutie werd beproefd, waarbij kreten ter eere van Lodewijk I gehoord werden. Die golden den oudsten van Frans' halfbroeders, den graaf van Trani, voor wien zijn moeder reeds vroeger een afzonderlijk Siciliaansch koninkrijk had willen opgericht zien. Niet vreemd waarlijk, dat Frans tegen een dergelijke poging om het absoluut bewind te herstellen met alle kracht optrad en de ministers dwong, tegelijk met alle andere troepen den eed op de grondwet af te leggen. Maar de garde te ontbinden, zooals de ministers vroegen, weigerde hij evenzeer als de nieuw geworven Beieren naar huis te zenden. Het garnizoen van Napels werd versterkt door de meeste troepen die uit Palermo waren gekomen. Frans had waarschijnlijk alleen om ze ter beschikking te hebben, zoo grif in de ontruiming der forten toegestemd. De rest was naar Messina gezonden ; ook Calabrië bleef sterk bezet, en de ongeveer 15,000 man welke in de Abruzzen waren verzameld geworden, toen het plan was gevormd om de hand te bieden tot een herovering der Legatiën, vormden nog een aanzienlijke reserve. In getalsterkte en uitrusting was de koninklijke krijgsmacht tegen eiken vijand opgewassen, maar ook alleen daarin. Slechts een gedeelte der manschappen was bereid zijn plicht te doen en dan nog alleen voor den absoluten koning; de officieren waren voor een goed deel liberaal, van de aanvoerders waren maar weinigen te vertrouwen. Met de zeemacht was het niet veel beter gesteld. Wel hadden haar officieren en manschappen tot nog toe geen gehoor gegeven aan Garibaldi's proclamaties of aan Persano's pogingen om ze te verleidjn, maar zij vermeden zooveel mogelijk elk optreden.

De ministers hadden gehoopt dat de houding des konings bij de absolutistische demonstratie der garde de bevolking beter zou stemmen, maar weldra bemerkten zij dat deze volslagen onverschillig was voor alle plannen en beloften, zelfs voor de beloofde eu ook aangevangen onderhandeling met Sardinië omtrent een samengaan ten opzichte van Italië. Hoe langer hoe duidelijker bleek het, dat de bevolking alleen rustig bleef uit vrees voor dergelijke gebeurtenissen als die van Mei 1848. Wel schenen thans de lazzaroni, die toen openlijk voor den absoluten koning partij hadden gekozen , op de hand der liberalen, maar wie kon op dezen rekenen? Veel liever dan zelf de onzekere kans te loopen, wachtte men op Garibaldi, wiens overtocht over de straat van

Sluiten