Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in om van Garibaldi een wapenstilstand te verkrijgen. Cavour kon een voorslag, van wien hij wist dat hij door Napoleon was aangeraden, onmogelijk afwijzen. En het was werkelijk niet voor de leus dat niet alleen Talleyrand, maar zelfs Thouvenel op de aanneming der Napolitaansche voorslagen aandrongen. Zij zagen daarin, en waarschijnlijk Napoleon zelf evenzeer, het eenige middel om te voorkomen dat de vereeniging der beide koninkrijken en daardoor de Italiaansche eenheid tot stand kwam, wat nog altoos door bijna alle Franse hen als een groot nadeel, ja eenigermate als een groot gevaar werd opgevat, waarvoor de winst van Savoie en Nizza geen vergoeding leverde. De voorslagen werden daarenboven door bijna alle mogendheden ondersteund, zelfs in zekeren zin door Engeland, daar, zooal niet Palmerston, dan toch Russell al evenmin vrede met den Italiaanschen eenheidsstaat had.

Vandaar dat Cavour niet nalaten kon om de onderhandeling te beginnen. Niet dat hij er een oogenblik aan dacht het verbond te sluiten. Reeds alleen het bericht der eerste Napolitaansche aanbiedingen had in pers en kamer in Noord-Italië een storm verwekt. Wat zou het dan niet zijn als de natie vernam, dat zij waren aangenomen! Maar ook dat daargelaten, was het verbond volstrekt onuitvoerbaar.

Garibaldi thans tegen te houden was ondoenlijk. En dat zou dan toch noodzakelijk hebben moeten geschieden, als het tot stand was gekomen. Cavour hield zich dan ook niet alsof hij aan het verlangen der mogendheden gehoor gaf; hij verklaarde de zaak voor uiterst moeilijk en stelde een voorwaarde voor het beginnen eener formeele onderhandeling, welke hij met grond kon verwachten, dat Frans II zou verwerpen, namelijk dat den Sicilianen zou worden vrijgelaten zelf over hun lot te beslissen. Werkelijk wilde Frans hiervan in het begin niet hooren. Maar de uitslag van het gevecht bij Milazzo maakte hem zoo bezorgd, dat hij, in de hoop van althans zijn Napolitaansch rijk te redden, toestemde. Toen dit geschied was, kon Cavour niet langer weigeren de onderhandeling te beginnen. Maar vast besloten haar niet tot een goed einde te laten komen, liet hij onmiddellijk daarna, 27 Juli, door den koning een brief aan Garibaldi schrijven, om dezen aan te raden van verdere aanvallen op Napels af te zien, wanneer koning Frans den Sicilianen volle vrijheid liet om over hun lot te beslissen en al zijn troepen uit het eiland terug trok. Het sprak van zelf dat Garibaldi aan dien raad niet zou voldoen; uit de wijze waarop de brief gesteld was sprak de

Sluiten