Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te treffen. In de eerste plaats moest worden getoond dat er van geen heulen met de revolutie sprake was en werden dus alle verdere verzamelingen van vrijwilligers ontbonden en ontwapend, terwijl vrijwillig mobile bataljons uit de nationale garde werden georganiseerd. Weldra volgden allerlei maatregelen om de troepen aan de pauselijke grenzen te "versterken en te concentreeren. Daarop werden in bet einde van \ugustus Farini en generaal Cialdini naar Chambéry gezonden, zoo het heette om Napoleon, die daar zijn intocht had gedaan, te begroeten, in werkelijkheid om hem van de noodzakelijkheid van een actief optreden der regeering te overtuigen. Misschien is het algemeen in dien tijd geloofde verhaal, dat Napoleon geantwoord zou hebben: „Gaat uw gang, maar spoedig" geheel uit de lucht gegrepen maar waar of niet waar, het geeft duidelijk uitdrukking aan de werkelijke gezindheid van Napoleon. De keizer bega zich zelf zoo spoedig mogelijk naar Algerië en ontweek daardoor elke fcspreking. Wel had hij Talleyrand bevolen Turijn te verlaten, als de Sard.msche troepen de pauselijke grenzen overtrokken, maar dat was slechts voor den vorm, de diplomatieke betrekkingen brak hij geenszins af.

Zeker van de Franschen geen tegenwerking te zullen ondervinden, mits maar zorgvuldig de grenzen der door dezen bezette streek vermeden werden, nam Cavour met medewerking van Farn.i zijn verdere maatregelen. Terwijl drie van de vijf legerkorpsen, waarover Sardinië te beschikken had, onder La Marmora den Po en den Mincio bewaakten al gevoelde men zich, na den aftocht der Iranschen, daar tegen een mogelijken aanval der Oostenrijkers kwalijk bestand, nam Fanti het bevel over de twee andere op zich, terwijl Roselli, die tijdens het bele<r van 18 *9 kommandant van het Romemsche leger was geweest, een korps vrijwilligers organiseerde. Den 7"» September, denzelfden da- dat Garibaldi te Napels zijn intocht hield, zond Cavour een nota aan Antonelli, met den eisch de vreemde troepen, die een aevaar voor de rust des lands en de veiligheid der inwoners en een beleedigin0, voor het nationale gevoel waren, te ontbinden, en met kennisgeving, dat Sardinië elke gewelddadige onderdrukking der gevoelens van de bevolking in de Marken en Umbrië door militaire middelen zou beletten. Het sprak zoozeer van zelf dat het antwoord van den kardinaal niet anders dan scherp afwijzend kon zijn, dat nog voor dat dit was aangekomen, het bevel tot het overtrekken der grenzen aan het Sardinische "leger gegeven werd. Het waren ook eigenlijk de be-

Sluiten