Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

had veroverd, stiet dicht bij Ancona op Umoricière's hoofdmacht. Dat gaf den 18*'» September bij Casteltidardo, dicht bij de bekende bedevaartplaats Loretto, aanleiding tot een ernstig gevecht, waarin de

7000 vreemdelingen die de kern der pauselijke krijgsmacht uitmaakten,

eeni-e uren tegen een dubbel getal vijanden streden. De Italiaausche krijgsmakkers lieten hen in den steek. Ten slotte gelukte het Lamoricière zich met een klein gedeelte van zijn leger naar Ancona door te slaan, het overige verspreidde zich of werd gevangen C.aldini sloeg terstond het beleg voor Ancona, waar Fanti met het korps Della Rocca zich bij hem voegde. Hij vond het eskader van Persano reeds voor de stad. Het waren alleen de Sardinische schepen, want van de Napolitaausche was het hem, bij gebrek aan bemanning, slechts mogelijk geweest een enkel klein vaartuig uit de haven van Napels mede te voeren. Zoo was het slechts met een negental oorlogsschepen dat Persano voor Ancona verscheen, een macht die niet bestand zou zijn geweest tegen de Oostenrijksche vloot, als deze, zooals algemeen in Italië gevreesd werd, tusschenbeiden was gekomen. ^andaar dat Gavour dringend aanbeval, Ancona zoo snel mogelijk in te nemen, om de Oostenrijkers voor het voldongen feit te plaatsen. Maar het was niet gemakkelijk een sterke vesting, die door ruim 7000 man verdedigd werd, in een oogenblik te veroveren. Het is waar, dat de Oostenrijkers en Zwitsers, die de massa der bezetting uitmaakten, liever gecapituleerd hadden, zoodra aan de eer voldaan was, maar Lamonciere en de Frauschen en Belgen wilden althans een storm afwachten. Eerst den 228,en September begon het vuur ook van de landzij e, waar vier dagen later eenige buitenwerken na hevigen tegenstand werden vermeesterd. Maar den 28'*" schoten Persano's schepen, die met groote stoutmoedigheid tot vlak bij de havenbatterijen doordrongen/alle verdedigingswerken aan de zeezijde in puin; de Sardinische troepen rukten de stad binnen en de citadel, die al de witte vlag geheschen had, zou reeds toen zich hebben overgegeven, wanneer niet door een misverstand het vuur opnieuw ware begonnen. Eerst in den volgenden ochtend capituleerde Lamoricière, waarbij hij

zich en zijn soldaten krijgsgevangen gaf.

Drie dagen later, 3 October, verscheen Victor Emmanuel zelf binnen Ancona en nam het bevel in persoon op zich. De Marken en Umbrie waren veroverd. Het kwam er nu op, aan het bezit van Napels aan het koninkrijk van Victor Emmanuel te verzekeren.

Sluiten