Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij wel i,,et kreten te zijner eere, maar ook met „dood aan Mazzini en Crispi" begroet. Adressen van burgerij, nationale garde en allerlei corporatiën eischten handhaving van Palavicino en onmiddellijke volksstemming- Garibaldi bleef lang weifelen. Hij begreep dat, als hij toegaf, Cavour meester van den toestand zou zijn en dat de onderneming op Rome en Venetië, waaraan zijn hart hing en die hij, althans de eerste, volkomen uitvoerbaar achtte, moest worden opgegeven. Alles hiug nu van hem af, want het volk, hoe dreigend ook tegen de radicalen, bleef hem vergoden. Eerst toen hij zag, dat de geheele nationale garde voor Palavicino was, gaf hij toe. Crispi nam zijn ontslag als minister.

Nu het eenmaal zoover was, gaf Garibaldi allen verderen tegenstand op- Maar waarschijnlijk om als 't ware te protesteeren tegen het hem aangedaan moreel geweld en zijn recht als dictator en veroveraar te handhaven, teekeude hij den 15den te Sant-Angelo een besluit, dat den 18den werd afgekondigd en waarin hij verklaarde dat van nu bet koninkrijk der Beide Siciliën een deel uitmaakte van het koninkrijk Italië onder Victor Emmanuel en zijn afstammelingen. Niemand sloeg er acht op tijdens den geweldigen jubel, die Napels vervulde. Maar het bewijst wel hoe diep Garabaldi geschokt was, dat hij tot zoo iets zijn toevlucht nam.

Den 218,en werd de volksstemming gehouden; op Sicilië, waar de overheid meestal in radicale handen was, was de natuurlijk zeer kleine minderheid nog geringer dan op het vaste land. De eenheid van Italië was niet alleen uitgesproken, maar ook de heerschappij der gematigde partij eu van Cavour bevestigd.

Want bet was eigenlijk slechts een kamp geweest tusschen Cavour en de radicalen, die dezen niet wilden laten geworden. De eenheid wilden beide partijen evenzeer, zelfs hingen de meeste radicalen, Garibaldi zelf in de eerste plaats, sedert het vorig jaar met hun heele hart aau de monarchie, althans aan Victor Emmanuel, al scheen hun de republiek een ideaal. Maar van Cavour wilden zij niets weten, de een niet om Nizza, de ander om oude persoonlijke veeten, allen wegens zijn vasthouden aan de verbinding met Napoleon, die hun belette naar Rome te gaan. In hun zonderlinge verblinding zagen zij niet, dat alleen die verbinding met Napoleon en de afstand van Savoie en Nizza het mogelijk had gemaakt, dat zij naar Sicilië en Napels waren gekomen, dat haast geheel het overige Midden-Italië vrij was ge-

Sluiten