Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waarschijnlijk slechts ouder invloeden, waar hij tot nog toe aau weerstand had geboden, en misschien ook vooral om een bewijs van zijn eerbied voor de legitimiteit te geven, deze met zijn vroeger gedrag volstrekt strijdige houding had aangenomen, gaf onmiddellijk toe. Hij bewerkte een wapenstilstand, die van 8 tot 19 Januari 1861 zou duren; daarna zou de Fransche vloot zich verwijderen. Daarmede was de zaak beslist. Elke verdere verdediging veroorzaakte nutteloos bloedvergieten, want ook aan de eer was volkomen voldaan. Een capitulatie was dus natuurlijk. Maar Frans II en koningin Maria wilden tot het einde toe volharden; zij bleven daarom in persoon in de vesting, die nu te land en ter zee krachtig werd aangetast. Den 13den Februari waren de meeste vestingwerken vernield; de bezetting had zware verliezen geleden. De koning en koningin hadden in het laatst in een kasemat gewoond. Zij gaven nu verlof tot de capitulatie en verlieten den volgenden dag, 14 Februari 1861, op een Fransch oorlogsschip hun koninkrijk. De clericalen en legitimisten vergoodden hen bijna als martelaars.

Een maand later, 13 Maart, gaf ook generaal Fergola de citadel van Messina over, nadat door den daartoe overgekomen Cialdini de wapenstilstand was opgezegd. Nog een week later werd de vlag der Bourbons gestreken in de kleine bergvesting Civitella del Tronto, aan de noordgrens der Abruzzen, waar liet vooral fanatieke priesters waren die de zwakke uit soldaten en gewapende boeren bestaande bezetting zoolang hadden doen stand houden, tot er geschut tegen hen kon worden aangevoerd. Toen dat geschied was, hield elke geregelde tegenstand op; alleen de guerilla of liever de rooftochten der in den beginne aanzienlijke benden, hielden, ouder voorgeven van voor de Napolitaansche zelfstandigheid en koning Frans II te vechten, de bergen van Zuid-Italië lang in onrust. Toen de groote benden waren uitgeroeid, werden kleine rooverbenden jaren lang een plaag van het land. De tijden van Fra Diavolo schenen teruggekeerd, maar de poëzie ontbrak aan diens navolgers nog meer dan aan hem zelf. Het ergste was dat de brigantaggio in de Napolitaansche streken een soort van populaire instelling werd; wie zich door regeering of particulieren verongelijkt achtte, kon, door onder de roovers te gaan, een soort van volksheld worden. In Sicilië gebeurde dit spoedig evenzeer; alleen had daar het staatkundig voorwendsel geheel ontbroken. Trouwens, zooals ik reeds herhaaldelijk gezegd heb, eerst thans kwam aau den

Sluiten