Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de eerste plaats uiet met de persoonlijkheid van het ïtieuwe hoofd van den Pruisischen staat.

Geen mensch stelde het monarchaal beginsel liooger dan de prins van Pruisen, geen mensch was minder geneigd den staat, die hem was toevertrouwd, te hervormen tot een parlementaire monarchie. Maar hij had een afschuw van de wijze waarop Pruisen sedert 1849 geregeerd was ; de grondwet, hoe slecht die ook was en hoe weinig zij ook beantwoordde aan zijn denkbeelden, bestond eu was door den koning zoowel als door hem zelf bezworen en daarom, begreep hij, moest die gehandhaafd en eerlijk uitgevoerd worden. En wat de buitenlandsche, in het bijzonder de Duitsche politiek betrof, wilde hij zich zooveel mogelijk de vrije hand voorbehouden en zich door geen mogendheid op sleeptouw laten nemen, allerminst door Oostenrijk. Geen oogenblik echter dacht hij er aan, de Unie-politiek van zijn broeder weder op te vatten. Als Duitsch vorst wilde hij eerlijk zijn verplichtingen jegens den Bond vervullen en zelfs samengaan met Oostenrijk, maar met handhaving der hoogheid van den Pruisischen Staat. Daartoe voelde hij zich bovenal geroepen, en daarom was het niet alleen zijn hartewensch, maar beschouwde hij het als een heiligen plicht Pruisen zoo sterk te maken, dat het voor geen tegenstander had te vreezen. Vandaar dat hij sinds lang zich had beziggehouden met plannen tot vermeerdering en reorganisatie van het leger, welks gebreken hem sinds lange jaren bekend waren. Hij had op dat punt zijn eigen denkbeelden, maar hij liet niet na, een aantal der meest bekwame officieren naar hun meening te vragen. Zoodra hij het regentschap had aanvaard, bereidde hij de uitvoering voor.

Maar voor hij daaraan kon beginnen, dwong de sedert Januari 1859 ontstane vrees voor een oorlog, waarin ook Duitschland hoogstwaarschijnlijk zou betrokken worden, tot voorloopige schorsing. Het ging niet aan diepingrijpende veranderingen in het leger iu te voeren, als dat ieder oogenblik te velde kon worden geroepen. Zoo duurde het tot het najaar, eer met de uitvoering dezer plannen kou worden begonnen.

Herleving Intussciien had de Italiaansche beweging in Duitschland sterken ^nhèidsbe-C weerklank gevonden. Van zelf moesten allen, die naar een Duitsche weging. eenheid streefden, door het geen op liet schiereiland gebeurde, worden geprikkeld tot nieuwe werkzaamheid. Het was een voorbeeld en tevens

Sluiten