Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de niet langer houdbare toestanden van den Bond, waarover ieder het eens was, en hoe die samenwerking alleen op deze wijze, door persoonlijke onderhandeling der vorsten, zonder de ministers, te verkrijgen was. Hij verklaarde, dat als de koning niet mededeed, de zaak in duigen zou vallen, en dat deze dau de verantwoordelijkheid droeg voor de gevolgen. Alleen zou dan de keizer beproeven hoe, zonder Pruisen een nadere vereeniging met andere staten te sluiten, want dat was zijn plicht als eerste lid van den Bond.

Op deze wijze voorgesteld, scheen de zaak voor Pruisen niet onaannemelijk ; de koning behoefde zich immers tot niets te verbinden. Maar koning Willem begreep toch dat, als hij eens te Frankfort kwam, hij daar slechts als lid der vergadering, niet als leider zou verschijnen en niet zou kunnen beletten dat er besluiten werden genomen, die Pruisens souvereine zelfstandigheid zouden kunuen beperken, door het in enkele opzichten te onderwerpen aan bepalingen, gemaakt door een lichaam, waaraau het wel deelnam, maar waarin het overstemd kon worden, en waarin Oostenrijk de leiding had. besluiten dus, die Pruisen zouden doen afdalen tot den rang van Beieren of Saksen. Het was dan ook niet vreemd, dat hij een ontwijkend antwoord gaf en verklaarde om gezondheidsredenen in geen geval voor den herfst naar Frankfort te kuunen gaan. Bismarck, die ofschoon in Gastein, bij het gesprek niet tegenwoordig was, ried hem echter terstond tot onbewimpelde afwijzing. Toen dau ook den volgenden dag de ofticieele uituoodiging den koning bereikte, gaf deze, hoogelijk ontstemd, dat de zaak reeds zoover was en dat men, niettegenstaande zijn uitdrukkelijk verlangen naar uitstel, het congres toch dadelijk wilde houden, een beslist weigerend antwoord. Toen de keizer hem verzocht zich dau door een prins te laten vertegenwoordigen, herhaalde hij het nog eens en reisde, altijd door Bismarck vergezeld, naar BadenBaden.

Behalve de koning van Pruisen waren echter bijna alle Duitsche vorsten in persoon te Frankfort verschenen of hadden zich door hun naasten bloedverwant laten vertegenwoordigen, toen keizer Frans Joseph den 16den Augustus onder eindeloos gejubel der toegestroomde menigte zijn intocht te Frankfort hield. Het scheen wel alsof de tijden van het Heilige Roomsche Rijk waren teruggekeerd en de vorsten des rijks den gekozen keizer uit het huis Habsburg omstuwden. Geheel Duitschland was er vol van. Een oogenblik geloofde geheel Europa

Sluiten