Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ongeneigd zich met Pruisen te vereenigen tot een dergelijk optreden. Integendeel, in den grond achtte het die aanwezigheid zeer gewenscht als een steun voor de Augustenburgsche partij. Toeu daarop Bismarck de vraag te Dresden en Hannover alleen uit naam van Pruisen liet stellen, gaf Heust een volstrekt weigerend antwoord, en verklaarde voor den aftocht der troepen een bondsbesluit noodig, in de vaste overtuiging dat Oostenrijk Saksen niet in den steek zou laten. Nu werd het voor Pruisen een eerezaak, en onmiddellijk werden militaire maatregelen genomen om de Saksers desnoods met geweld te verdrijven, want de Hannoversche regeeriug had terstond zijn bereidwilligheid verklaard.

Mensdorff, die toch reeds met bezorgdheid zag dat de hooge toon zijner door Biegeleben gestelde depêches in Pruisen ontstemming had veroorzaakt, bracht toen teweeg, dat Oostenrijk zich met Pruisen vereenigde om door den Bond de executie voor geëindigd te doen verklaren. Bij de middenstaten riep dit levendigen tegenstand in het leven, vooral bij Beieren, waar niet alleen een nieuwe koning (Maximiliaan was in het voorjaar gestorven en door den jeugdigen I.odewijk II opgevolgd), maar ook zoo pas een nieuwe president-minister was opgetreden, von der Pfordten, den leider der Groot-Duitsche partij in het koninkrijk. Ook Saksen en Wurtemberg stemden, met Hessen-Darmstadt en Nassau, de steunpilaren der partij in den Bond en enkele ijverige vrienden van Augustenburg, tegen, toen op den 5ien December door den Bondsdag de executie voor geëindigd verklaard en tot terugroeping der executietroepen besloten werd. Maar daarmede was maar ée'n moeilijkheid vau de baan, en er ontstonden dagelijks nieuwe. De nieuwe Oostenrij ksche commissaris in de hertogdommen, Halbhuber, was er steeds op uit zijn Pruisischen ambtgenoot Zedlitz te dwarsboomen, als deze de beweging voor Augustenburg eenigermate zocht te beperken en, zeker vau zijn bescherming, hielden de erfprins-pretendent en zijn zoogenaamde regeering niet alleen te Kiel verblijf, maar ook de beweging levendig, waartegen de weinige voorstanders der Pruisische annexatie zoo goed als niets vermochten. Dat gaf tot eiudelooze geschillen aanleiding. Pogingen van Pruisen om de Oostenrijksche regeering te bewegen tot het richten aan Augustenburg van een uitnoodiging om de hertogdommen te verlaten, daar zijn aanwezigheid de rust bedreigde, hadden geen beter gevolg. Te Weenen wilde men de zaak zoo spoedig mogelijk door overdracht der hertogdommen aan Augustenburg ten einde brengen en op dat voornemen stuitte alles af. Daaren-

Sluiten