Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liet algemeen, was onzinnig. Het was veel als men de rust overal behoorlijk bewaarde. Daarbij eindelijk een volledige wisseling van regee rende personen, die gevolgd stond te worden door een met minder volledige wisseling van regeeringstelsel. Waarlijk, zelfs de oorlogszuchtige zou zich tweemaal] bedenken eer hij onder die omstandigheden „aar de wapens greep. En keizer Frans Joseph was geenszins oorlogzuchtig hij wenschte van harte den vrede, mits Oostenrijks eer er niet mede gemoeid was. Daarom wilde hij van geen afkoopen van zijn rechten op de hertogdommen hooren, waar herhaaldelijk op was aangedrongen met name door Plener, die op die wijze een einde aan bet deficit had hopen te maken. Ook het aanbod om voor een milüard francs Venetië aan Italië af te staan, had bij hem doove ooren gevonden. Maar een andere oplossing van liet vraagstuk was hem even welkom als Esterhazy. Juist op het oogenblik dat het ministerie

Belcredi optrad, was het uitzicht daarop geopend.

Graaf Blome, een Holsteiusch edelman, die Oostenrijksch gezant te München was. kwam toen bij Mensdorff .net den voorslag voor den dag dat de beide medebezitters der hertogdommen, zoolang het condominium duren zou, niet samen beide, inaar ieder één hertogdom zouden beheeren; dan. meende hij, zou aan het eeuwig getwist een einde komen. Als een noodmiddel werd deze voorslag zoowel door den keizer als door den minister beaamd; daar het plan echter zeker tegenwerking bij Biegeleben zou vinden, werd besloten het geheim te houden, en daarom vertrok Blome met een persoonlijke opdracht des keizers naar Gastein, waar de koning van Pruisen inmiddels was aangekomen. Zoolang Blome nog trachtte voor Augustenburg te spreken, wat hem bevolen was, kwam hij noch bij Bismarek, noch bij den koning een stap verder. Maar toen hij zijn eigen plan ter sprake bracht, verklaarde

Bismarek dit voor aannemelijk.

Evenwel zoowel aan Pruisische als aan Oostenrijksche zijde verheelde men zich niet, dat Blomes plan eigenlijk geen oplossing bracht. Maar de zekerheid die Bismarek in deze dagen verkreeg, dat hij bij een oorlog niet vast rekenen kon op den bijstand van Italië en op de onzijdigheid van Frankrijk, deed hem besluiten liever in een schikking te treden, waardoor voorloopig de vrede bewaard kon blijven. Dat dit voor de toekomst niet veel beloofde bleek genoeg daaruit, dat Pruisen bleef weigeren over een eindbeslissing te onderhandelen, zoolang de beweging in de hertogdommen bleef voortduren, en Oostenrijk even-

Sluiten