Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meenen stroom kon oproeien en zich moest bepalen tot pogingen om den vrede te herstellen, die, zooals later zal blijken, volkomen schipbreuk leden. In het Zuiden zelf kwam men welhaast tot de overtuiging dat in Europa op geen steun meer te rekenen viel, tenzij men ook zelf tot de vrijmaking wilde medewerken. De slavernij, zoo drukte zich een staatsman van het Zuiden uit, die de hoeksteen was geweest van de onafhankelijkheid der Zuidelijke Staten, was nu de molensteen om hunnen nek geworden, die hen naar den ondergang sleepte.

Op de proclamatie van 22 September 1862 liet Lincoln een tweede volgen van 5 Januari 1863, waarbij, nu de termijn van zestig dagen in de wet vermeld verloopen was, de slaven feitelijk vrij werden verklaard.

Tegenspoed Iutusschen beleefde het Noorden een hachelijken tijd. Wel verging

van het , . , Zuideliiken bij een inval in Kentucky even slecht als iu

Noorden. J " . . i

Maryland. en zagen zij zich genoodzaakt, ook van daar, na een hevig maar

onbeslist gebleven gevecht te Perryville, naar hun eigen gebied terug te wijken,"maar toch bleef de oorlogskans in het algemeen den Noordelijken ongunstig. Het kon ook moeielijk anders bij het steeds voortduren der oneenigheid tusschen de bewindslieden te Washington en de bevelhebbers van het leger. De trage gang van den oorlog, onvermijdelijk gevolg van de onbedrevenheid der officieren en de samenstelling van het leger uit volmaakt ongeoefende vrijwilligers, wekte de ontevredenheid in het Noorden in steeds hooger mate op. De regeering moest dagelijks de waarschuwing hooren dat zij den steun der natie zou verliezen, indien niet krachtiger in het veld werd opgetreden. Macclellan bleef de voorzichtige man, die tot geen koene plannen was over te halen. Een aanval op Richinond, de hoofdstad der Zuidelijken, werd voortdurend door bevoegden en onbevoegden aangeprezen als het eenige middel om aan den oorlog een einde te maken. Macclellan ontving dan ook van den president, die het talmen moede was, den bepaalden last om dezen aanval te beproeven, doch toen hij eindelijk daartoe overging, vond hij de geheele geconfedereerde legermacht tegenover zich, in' een sterke stelling gelegerd, die Richinond volkomen dekte. De 'onderneming kon niet worden uitgevoerd, maar nu was het geduld te Washington dan ook uitgeput. Macclellan werd ontslagen en Burnside in zijne plaats benoemd. Deze waagde het den 13den December de Zuidelijken, onder Lee, in hunne versterkingen te Fredericksburg aan te vallen, inet den uitslag die van een zoo onberaden wapenfeit te

Sluiten