Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tegen den winter, in de laatste maanden van 1864, begon men m de^0rlovgalhet Zuiden het hopelooze van den toestand meer en meer in te zien.

Het land was uitgeput; om de groote verliezen aan soldaten te herstellen kon men slechts beschikken — zooals een der Zuidelijke bevelhebbers het uitdrukte — over wat aan de wieg en aan het graf kon ontrukt worden. Alle hulpmiddelen raakten uitgeput, het papieren geld verloor bij den dag zijne waarde, de eerste levensmiddelen werden schaarsch. de landbouw leed onder gebrek aan werkkrachten, de nijverheid was geheel tot stilstand gekomen. De gestoorde gemeenschap met het buitenland deed gebrek ontstaan aan allerlei levensbenoodigdheden.

Meer en meer werd de overtuiging algemeen, dat het verkrijgen der onafhankelijkheid, zonder steun van buiten, onbereikbaar was en alle hoop op hulp van Europeesche mogendheden was vervlogen. Het Kerstfeest, anders de vroolijkste tijd van het jaar, werd in 1864 te Richmond en door het geheele Zuiden bijna niet gevierd.

In deze benarde omstandigheden werden allerlei redmiddelen in overweging genomen. Als laatste noodschot werd het voorstel gedaan om de slaven te wapenen en hun de vrijheid te beloven indien zij in het leger wilden dienen. Vooral vau de zijde der krijgsbevelhebbers werd dit voorstel sterk ondersteund. Zij konden tegen de steeds aangroeiende krijgsmacht der Noordelijken geen uieuwe lichtingen meer oproepen en zagen ■reen gevaar in het opnemen van slaven in het leger. Over het algemeen was de slavenbevolking in de staten waar zij talrijk was, aan hare meesters "etrouw gebleven. De ontwikkeling ouder de zwarte bevolking stond op

een zeer laag peil en haar toestand was over het algemeen, van een louter

stoffelijk standpunt bezien, niet beklagenswaard. De slaven werden gewoonlijk goed gevoed en verzorgd en niet door overmatigen arbeid afgebeuld, want zij vertegenwoordigden een groote waarde, zij werden behandeld met de zorg waarmede een verstandig landman kostbaar vee behandelt. Er bestoud dan ook, naar verondersteld werd, geen gevaar dat zij tot hunne bevrijders zouden overloopen. Het voorstel werd aangenomen,

maar in een gebrekkigen vorm; de vrijverklaring werd zelfs niet eens openlijk uitgesproken. Het leidde intusschen tot niets, want het lot van het Zuiden werd nog sneller beslist dan men te Richmond gevreesd had.

Grant had thans een goed uitgerust en welverzorgd leger van -200,000 man in Virginië. Lee kon hier tegenover nauwelijks 50,000 man stellen,

allen uitgeput door vermoeienis en gebrek; zijne ruiterij verliep met den dag, want de paarden bezweken van honger en bij de uitgemergelde

Sluiten