Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te verzekeren, hij gaf bewijzen van zucht tot toenadering en knoopte zelfs onderhandelingen met den Paus aan over de benoeming van bisschoppen in de nieuw aangehechte deelen van het koninkrijk Italië.

Maar hoe grooter de toeschietelijkheid in Florence scheen te zijn, des te geringer was zij in het A aticaan. De 1'aus beklaagde zich bitter over den toestand waarin hij door Frankrijks toedoen gebracht werd, hij sprak er zelfs over om Rome te verlaten. Bij zijn afscheid van den bevelhebber der Fransche bezetting, gaf hij lucht aan de somberste voorgevoelens. Den 10en December 1866 vertrokken de Fransche soldaten, die onmiddellijk door de nieuw aangeworven pauselijke troepen werden vervangen. Er heerschte in Rome een groote ongerustheid, en gansch Europa bereidde zich voor op ernstige gebeurtenissen. Alles liep echter in volmaakte rust af, de nieuwe toestand werd in de voorbeeldigste orde gevestigd. De Italiaansche regeering waakte aanvankelijk met grooten ijver; zij begreep dat het een dringende eisch der staatkunde was, aan niemand reden te geven om aan hare goede trouw te twijfelen.

Het bleef dan ook te. Rome even rustig, als stonden de Franschen er nog op schildwacht. De kerkelijke feesten werden in het voorjaar van 1867 met den gewonen luister gevierd. In Juni vereenigden zich op uitnoodiging van den Paus 500 bisschoppen, uit alle landen, te Rome om er de heiligverklaring van vijf-en-twintig gezaligdeu te vieren, bij welke gelegenheid Pius IX zijn voornemen plechtig uitsprak om binnenkort een algemeen Concilie bijeen te roepen. Ook de onderhandelingen met de Italiaansche regeering, die door haren afgevaardigde Tonello te Rome werden gevoerd, beloofden een goeden uitslag. Men kwam over de benoeming der bisschoppen in Italië en over eeuige andere regelingen van minder belang tot eenstemmigheid. Ricasoli deed ernstige pogingen om tot een verzoening met den Paus te komen; hij stelde een wetsontwerp voor om de vrijheid van de kerk te verzekeren, en een ander tot regeling van den toestand der kerkelijke goederen die door den Staat waren in bezit genomen.

Deze verzoenende staatkunde der regeering was evenwel niet naar den zin van de voorstanders der Italiaansche eenheid. Zij wisten de gemoederen in beweging te brengen en plotseling brak een anti-clericale storm in geheel Italië los. Garibaldi verliet zijn eiland om den strijd tegen „het pauselijk gespuis*' te gaan prediken, er werden alom vergaderingen gehouden waarin, onder veel rumoer, er tegen werd opgekomen, dat de

Sluiten