Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Staat alle verdedigingsmiddelen tegen de kerk wilde prijs geven. In de Kamer werd het ministerie door een afkeurend votum getroffen. Het nam zijn ontslag, maar Yictor Emanuel gaf de voorkeur aan een ontbinding der Kamer. Ricasoli wendde zich nu, door middel van den Franschen gezant te Bome, tot den Paus, met het verzoek om den steun der Italiaansche geestelijkheid bij de verkiezingen te verkrijgen, maar hiervan wilde men te Rome niets weten, men kon geen steun geven aan een onwettige regeering. De geestelijkheid onthield zich van elke inmenging en deelneming en dientengevolge liepen de verkiezingen niet gunstig voor het ministerie uit. Ricasoli wilde met eenige wijziging in het personeel zijner ambtgenooten, toch de kans met de nieuwe Kamer wagen, maar Victor Emanuel had er zijne zinnen op gezet dat Ratazzi, die zijn vertrouwen in hooge mate bezat, in het ministerie zoude treden en dit weigerde Ricasoli beslist. Hij trad dus af en in zijne plaats nam Ratazzi de teugels van het bewind in handen.

De houding tegenover de kerk werd nu weder meer vijandig; in de Kamer trok een zeer welsprekende beraadslaging over het vraagstuk der verhouding van Kerk en Staat, waaraan de meest bekende staatslieden deelnamen, de aandacht van geheel Europa. De meerderheid verklaarde zich tegen de vrijheidsdenkbeelden van Ricasoli en voor Ratazzi, die de macht van den Staat over de Kerk krachtig wilde gehandhaafd zien. Intusschen bleef de regeering de September-conventie eerbiedigen, maar de warme voorstanders der Italiaansche eenheid wanhoopten er niet aan dat Ratazzi, zoo al niet medeplichtige dan toch wel onzijdig toeschouwer zoude willen zijn, wanneer het te Rome inderdaad tot een omwenteling kwam. Deze omwenteling werd gedurende den geheelen zomer van 1867 door de revolutionnairen gepredikt en voorbereid. Garibaldi voer, zoowel in verschillende steden van Italië als op een vredes-congres te Genève, waarvan men hem voorzitter had gemaakt, op de hevigste wijze uit, niet alleen tegen de wereldlijke macht maar ook tegen het geestelijk gezag van den Paus. Hij stelde zich in geheime verbinding met Victor Emanuel, met Bismarck en ook met Ratazzi. Zooals wel te verwachten was, werd hij te Berlijn afgewezen, terwijl men in Florence zich niet openlijk voor hem durfde verklaren, loch begreep hij een poging te moeten wagen; er werd een plan beraamd om op vier verschillende plaatsen tegelijkertijd een inval te doen in den Kerkdijken Staat. Toen de Italiaansche regeering hiervan kennis kreeg, durfde zij niet langer werkeloos te blijven, zij trok een aan-

Sluiten