Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zienlijke legermacht aan de grenzen van den Kerkelijken Staat bijeen, die in last had te zorgen dat deze gTenzen door de aanhangers van Garibaldi niet overschreden werden.

Intusschen was het vervullen dezer taak zeer moeielijk, de mannen die aan Garibaldi's onderneming deel wilden nemen trokken niet gezamenlijk op, maar begaven zich ieder afzonderlijk en ongewapend naar de grenzen, teneinde zich op het gebied van den Kerkelijken Staat te vereenigen. Het was inderdaad voor het Italiaansche leger bijna ondoenlijk om over de lange grens, die door bergachtige landstreken liep, op alle plaatsen het noodige toezicht te houden. Toch begreep de regeering een bewijs te moeten geven van haar ernstigen wil om de beweging tegen Rome te beletten. Zij liet Garibaldi te Sinalunga, terwijl hij op weg was naar de grenzen, gevangen nemen en voerde hem naar zijn eiland Caprera terug, waar eenige Italiaansche oorlogsschepen voor anker gingen liggen, teneinde te beletten dat hij zijne woonplaats verliet. De gisting werd hierdoor niet gestuit maar veeleer aangezet. Invloedrijke leden van de Kamer, zooals Crispi, en Cairoli, verklaarden zich openlijk voor de beweging. Het kwam spoedig tot dadelijkheden op het grondgebied van den Kerkelijken Staat. Kleine, slecht gewapende benden vertoonden zich op verschillende plaatsen, de Pauselijke soldaten boden niet veel wederstand, hetzij omdat zij nog weinig geoefend waren, hetzij omdat de Pauselijke regeering hoopte dat naarmate de macht harer troepen meer onvoldoende bleek, Napoleon III te eerder de Fransche bezetting naar Rome zoude terug zenden. In Rome zelf bleef het evenwel rustig. Toen de berichten van de ongeregeldheden in den Kerkelijken Staat voorgevallen, zeer vergroot door de faam, zich in Italië verbreidden, brachten zij daar een geheelen omkeer in de openbare meening te weeg. Zij die de September-conventie van den beginne aan in stilte hadden veroordeeld, juichten openlijk en gaven op luidruchtige wijze hun verlangen te kennen dat de Italiaansche regeering zich zoude aansluiten aan de revolutionnaire beweging, terwijl ook de meer bezonnenen, die de overeenkomst nog steeds wilden eerbiedigen en eiken inbreuk daarop sterk afkeurden, zich begonnen af te vragen of het thans, nu de Conventie door het optreden der vrijscharen van Garibaldi toch dreigde verbroken te worden, niet noodzakelijk werd dat ook Italië haar verbrak. Indien Rome aan den Paus moest worden ontnomen, dan was het toch oneindig beter dat de Italiaansche regeering dit deed, dan dat een doldriftige revolutionnaire bende zich

Sluiten